احمد بن موسي بن جعفر(ع)، از فرزندان امام موسي كاظم(ع) و برادر بزرگوار امام رضا(ع) است. از القاب ايشان مي توان به سيد السادات و شاهچراغ اشاره كرد. در بسياري از اسناد روز ميلاد ايشان ششم ذي القعده و در مدينه منوره ذكر شده اما همچنان در روز و سال دقيق تولد وي ابهام وجود دارد.
او در دوران كودكي، از درياي بيكران دانش و علم پدر بزرگوارشان امام موسي كاظم(ع) نهايت بهره را برد و همراه آن امام همام عليه ظلم و ستم حكام زمانه به پاخاست.
پس از آن كه خلفاي عباسي امام موسي كاظم(ع) را به شهادت رساندند؛ حضرت احمد بن موسي بن جعفر(ع)، با امام رضا(ع) برادر بزرگوارش بيعت كرد و با برشمردن فضايل هشتمين امام شيعيان، همگان را به اطاعت و تبعيت از ايشان فرا خواند.
احمد بن موسي، كه تقوي و پرهيزگاري در اعمال و رفتار ايشان مشهود بود؛ احترام و محبت همگان بويژه شيعيان را نسبت به خود جلب كرده بود.
دوران حيات احمد بن موسي با حكومت ظالمانه مامون همزمان بود؛ مامون كه براي مستحكم ساختن پايه هاي قدرت خود مردم را تحت فشار قرار داده بود و با ايجاد جو اختناق در كشور، صداي هر اعتراضي را خاموش مي ساخت؛ بيمناك از راهنمايي ها و ارشادهاي امام رضا(ع) براي هدايت مردم به سوي اسلام راستين و حاكميت الهي و جلوگيري از بروز قيام ها عليه حكومتش، امام رضا(ع) را وادار ساخت تا ولايتعهدي او را بپذيرد.
هشتمين پيشواي مسلمانان جهان، نيز بر خلاف ميل باطني اش اين مساله را پذيرفت و به طوس رفت. مامون غافل از آن بود كه حضور پر بركت امام در خراسان سبب مي شود تا پيروان بيشتري گرد امام جمع شوند و پايه هاي حكومت او كه بر ظلم و ستم استوار بود، بيش از پيش لرزان شود.
احمد بن موسي(ع) برادر امام رضا(ع) به همراه تعداد زيادي از خانواده و عاشقان ولايت، براي زيارت و ديدار امام(ع)، از طريق بصره عازم خراسان شدند.
افزايش محبوبيت امام رضا(ع) نزد عامه مردم و همچنين آگاهي بخشي و روشنگري هاي آن امام همام موجبات خشم و ناخرسندي مامون را فراهم ساخت و او را بر آن داشت تا نقشه قتل هشتمين اختر تابناك آسمان امامت را طراحي كند. سرانجام مامون؛ سي ام صفر ۲۰۲ هجري قمري امام را به شهادت رسانيد و چون خبر حركت احمدبن موسي به او رسيده بود، از بيم بروز قيام و خونخواهي، دستور داد تا تمامي ياران و خويشان امام را نيز به شهادت برسانند.
كاروان احمد بن موسي در نزديكي شهر شيراز، خبر شهادت امام رضا(ع) را شنيدند و براي خون خواهي از ايشان با سپاه قتلغ خان حاكم فارس درگير شدند؛ در اين رويارويي با وجود برتري عددي نيروهاي حكومتي، ياران احمد بن موسي ابتدا پيروز و موفق شدند تا آنان را به سمت دروازه هاي شيراز عقب برانند. در اين نبرد نابرابر عده اي از بستگان و اصحاب احمد بن موسي زخمي و نزديك به سيصد نفر نيز به شهادت رسيدند.
اما هنگامي كه احمدبن موسي و يارانش به پشت دروازه هاي شيراز رسيدند؛ قتلغ خان كه در خود توان رويارويي مستقيم را نمي ديد، دستور داد تا سربازانش شب هنگام به خيمه ها حمله كنند.
سرانجام سربازان حكومت جور، برادر بزرگوار هشتمين پيشواي شيعيان جهان را در هفدهم رجب سال ۲۰۲ هجري قمري ناجوانمردانه به شهادت رساندند.
سال ها كسي از مكان مقبره ايشان آگاه نبود، اما سرانجام امير مقرّب الدين مسعود بن بدر در دوران اتابكان فارس، محل دفن پيكر مطهر ايشان را در عمارتي در شيراز يافت و گنبدي بر آن بنا كرد تا ماوا و پناهگاهي امن و رباني براي عاشقان اهل بيت عصمت و طهارت باشد.
بدنبال تصميم شوراي فرهنگ عمومي در سال ۱۳۸۶ جهت تعيين يك روز به منظور بزرگداشت شاهچراغ در تقويم كشورمان به دليل وجود روايات متعدد پيرامون تاريخ تولد اين بزرگوار يكي از ايام دهه كرامت بين تولد امام رضا (ع) و حضرت معصومه (س) يعني ششم ذيقعده به نام احمد بن موسي(ع) در تقويم ثبت شد.
اطلاع**۲۰۵۹**۹۱۳۱