برادران لومير در دسامبر ۱۸۹۵ ميلادي در فرانسه، دستگاهي را به نام سينماتوگراف راه اندازي كردند كه عكس‌هاي متحرك را با چرخاندن دستك آن بر روي پرده‌اي سفيد نشان مي داد. اين دستگاه قابل حمل بود و سه قطعه دوربين، چاپگر و پروژكتور در آن قرار داشت، آنها توانستند با فيلم هاي واقع گرايانه خود به اصلي ترين توليد كنندگان اروپا تبديل شوند و پس از اين موفقيت، براي تبليغ اين دستگاه، نمايندگاني به كشورهاي مختلف اعزام كردند.
اين دستگاه توسط مظفر‌الدين‌شاه در ۱۲۷۹ هجري خورشيدي به ايران راه يافت، وي در سفري به خارج از كشور، نمايش برادران لومير را ديد و سينماتوگراف را خريداري كرد، اما از اين دستگاه به صورت خصوصي استفاده كرد تا اين كه چند سال پس از آن، در سال ۱۹۰۵ ميلادي برابر با ۱۲۸۴ هجري خورشيدي توسط ميرزا ابراهيم خان صحاف‌باشي نمايش فيلم براي عموم امكان پذير شد. اما به دليل گرفتاري‌هاي مالي، صحاف باشي دستگير و فعاليت وي در جهت نمايش فيلم ناتمام ماند. پس از صحاف باشي فعاليت هاي مربوط به سينما، نمايش فيلم و فيلم سازي توسط خارجي‌ها صورت گرفت.
چندين سال بعد از ورود سينما به ايران، نخستين فيلم صدادار فارسي در سال ۱۳۱۲ هجري خورشيدي توسط عبدالحسين سپنتا در هند ساخته و در ۳۰ آبان همان سال نمايش فيلم در سينما ماياك در خيابان لاله زار آغاز و با استقبال بي سابقه اي روبه رو شد اين فيلم پس از ۳۷ روز نمايش، موفقيت چشمگيري كسب كرد. فيلم يادشده زمينه ساز ساخت چند فيلم ايراني ديگر شد، اما فيلم هاي ساخته شده از موضوع و محتواي خاصي بهره مند نبودند و اقتباسي از فيلم هاي خارجي محسوب مي شدند و تنها سپنتا به دليل ويژگي‌هاي فرهنگي، عناصر ادبيات كهن ايران را در ساخته‌هايش به كار مي برد.
سرانجام با فعاليت فيلمسازاني چون ساموئل خاچيكيان، هوشنگ كاووسي، فرخ غفاري، ابراهيم گلستان، سهراب شهيد ثالث و ... تحول قابل توجهي در سينماي ايران صورت و فرهنگ جديدي شكل گرفت كه تا حدود زيادي موفق به جدايي از سنت رايج عوام پسندانه در اين رسانه شد.
پس از پيروزي انقلاب اسلامي، فعاليت هاي فرهنگي از جمله سينما در مسير تازه اي قرار گرفت و در كنار ارزش ها و فرهنگ ديني به شكوفايي رسيد و ضوابط فيلمسازي با توجه به شرايط جامعه تنظيم و با تكامل كيفي محصولات، روند فيلمسازي در ايران با رشد مثبتي روبه رو شد و فيلم سازان ايراني توانستند با مطالعه و پشتكار، نقش موثري را در اين تحول ايفا كنند.
از سال ۱۳۶۰ هجري خورشيدي امور سياسي، فرهنگي، اقتصادي و صنفي سينما تحت نظارت دولت قرار گرفت و اتخاذ سياست محدوديت ورود فيلم هاي خارجي، حذف عوارض سنگين از فيلم هاي داخلي، نظم بخشيدن به ارتباط ميان صاحبان سينما و صاحبان فيلم، پرداخت وام بانكي به تهيه كنندگان و ... تأثير به سزايي بر رشد اين رسانه گذاشت و فيلم سازان ايراني با خلق آثاري ارزنده توانستند افكار عمومي را جذب و سينماي ايران را در سطح جشنواره هاي جهاني مطرح كنند.
پيش نويس قانون سينما در ۱۳۷۹هجري خورشيدي ارائه و در آن دادگاه صالحه براي رسيدگي به خطاهاي سينمايي پيش بيني شد، همچنين استراتژي سينماي ايران در برنامه پنج ساله سوم توسعه انتشار يافت.
۲۱ شهريور ماه روز ملي سينما لقب گرفت، تا در اين روز دست اندر كاران اين صنعت به مخاطبان خود نشان دهند كه اين پرده نقره اي رنگ و اين نام دوست داشتني تنها در چهار ديواري، دسته هاي نور خلاصه نمي شود و تنها يك صنعت نيست بلكه دنيايي بزرگ است كه در آن آرزوها و روياهاي بشر به تصوير كشيده مي شود.
اطلاع**۲۰۰۲**۱۷۱۷