ظريف در يادداشتي كه صبح جمعه در صفحه خود در يكي از شبكه هاي اجتماعي منتشر كرد
از مخاطبان پرسيده است كه آيا در جهان كنوني مي توان اهداف انسان دوستانه يا اهداف سياسي را از طريق جنگ و عمليات نظامي به پيش برد؟
وزير امور خارجه ايران عصر چهارشنبه هم با ۱۰ همتاي خود تلفني گفت و گو و با آنها براي حل مساله سوريه رايزني كرد.
وزيران خارجه اردن، كويت، ايتاليا، سوييس، بلژيك، اسپانيا، يونان، فرانسه، جمهوري آذربايجان و الجزاير مخاطبان ظريف در اين رايزني ها بودند.
متن كامل يادداشت وزير امور خارجه كه در شبكه هاي اجتماعي منتشر شده به شرح زير است:
«دوستان سلام. صبح جمعه شما بخير
صرف نظر از روابط ايران و سوريه، تحولات اسف‌بار اخير يك پرسش اساسي كه سال‌هاست دغدغه فكري بنده است را مجددا مطرح مي‌كند كه آيا در جهان كنوني مي‌توان اهداف انسان‌دوستانه و يا حتي اهداف سياسي را از طريق جنگ و عمليات نظامي به پيش برد؟ چند محور براي فكر كردن:
۱- استفاده از سلاح شيميايي بدون توجه به عاملان آن يك جنايت است و بايد محكوم شود. اين موضع قطعي و بدون ابهام ايران است. اما آيا ديگران كه زياد هم سر و صدا مي‌كنند، زماني كه غيرنظاميان سردشت و حلبچه هدف بودند و جنايت‌كار هم مشخص بود، همين موضع را داشتند؟ پس بايد با ديده ترديد به اهداف‌شان نگاه كرد. به‌ويژه آن كه اين بار با توجه به شرايط ميداني و اسناد موجود، احتمال ارتكاب اين جنايت توسط گروه‌هاي افراطي بسيار بالاتر است.
۲- كشتار و سركوب و خشونت و افراط جناياتي نابخشودني است و همه بايد طرف‌هاي درگير را وادار كنند كه هرچه سريع‌تر از طريق مذاكره اين وضعيت اسف‌بار را پايان دهند. اما آيا تهديد به حمله نظامي راه‌حل است يا مبناي مشكل؟
۳ - آيا آن طور كه آمريكايي‌ها مي‌گويند واقعا «همه انتخاب‌ها روي ميز است»؟ يعني هر كشوري كه زور دارد اين انتخاب را دارد كه تهديد به حمله نظامي كند؟ يا اين كه استفاده و تهديد به استفاده از زور خلاف مباني و اساس حقوق بين‌الملل جديد است؟
۴ - آيا مي‌توان براي مقابله با يك عمل خلاف حقوق بين‌الملل يا حتي يك جنايت، يك قاعده آمره حقوق بين‌الملل (ممنوعيت توسل به زور) را نقض كرد؟
۵ - اصولا چرا منشور ملل متحد جنگ و تهديد به آن را ممنوع كرده است؟ آيا اين يك خيال‌بافي حقوقي است يا بيان يك واقعيت سياسي؟ به عبارت ديگر آيا در قرن بيستم و بيست يكم جنگ ابزار كارآمدي براي پيشبرد سياست خارجي يا اهداف انسان دوستانه است؟ يا اين كه چون جنگ كارآمدي ندارد ممنوع شده است؟
۶- آيا مي‌دانيد كه در ۱۰۰ سال اخير، اكثريت قريب به اتفاق (نزديك ۸۵ درصد) كشورهايي كه جنگ‌ها را (با توهم برتري نظامي و اميد پيروزي) شروع كرده‌اند يا نابود شده‌اند و يا لااقل نتوانسته‌اند به اهداف خود برسند؟
و ....
به اميد پيشگيري از يك ماجراجويي فاجعه بار ديگر.»
۱۵۵۳