جنگ تحميلي هشت ساله عراق عليه ايران با حمايت همه جانبه غرب و شرق آغاز شد و رزمندگان اسلام با تمام توان خود به دفاع از مام وطن پرداختند؛ رژيم صدام كه در مقابله با نيروهاي از جان گذشته ايران، خود را ناتوان مي ديد به فجيعانه ترين اقدام جنگي يعني استفاده از سلاح هاي شيميايي دست زد، كه پس از جنگ جهاني اول و آگاهي از كاربرد آن طبق قوانين جهاني، استفاده از آن در جنگ ها منع شده بود و نكته قابل توجه اين كه خود صدام در مجموعه ۱۲۰ دولت امضا كننده پروتكل ۱۹۲۵ژنو يعني منع استفاده از سلاح هاي شيميايي بود، متن اين پروتكل كه امضا كنندگان بايد به آن متعهد باشند به شرح زير است:
نظر به اينكه در موقع جنگ، استعمال گازهاي خفه‌كننده و مسموم يا امثال آنها و همچنين هر قسم مايعات و مواد يا عمليات شبيه به آن به حق مورد تنفر افكار عمومي دنياي متمدن است؛ دوّل متعاهد تقبل مي‌نمايند، ممنوعيت استعمال گازهاي خفه‌كننده و مسموم شبيه آن را به موجب اين اعلاميه به رسميت شناخته و همچنين تعهد مي‌نمايد كه ممنوعيت مزبور را شامل وسايل جنگ ميكروبي نيز دانسته و خود را ملزم به رعايت مدلول مراتب فوق بدانم.
صدام خلاف تعهد يادشده، اين سلاح را نه تنها در برابر سربازان ايراني بلكه عليه مردم غير نظامي در ۱۷ و ۱۸ ارديبهشت و همچنين در ۱۶ و ۱۷ خرداد ۱۳۶۷ هجري خورشيدي بكار بست و شهرهاي سردشت و بانه را بمباران شيميايي كرد.
ديكتاتور رژيم بعث به مردم كشور خود هم رحم نكرد و از اين سلاح شيميايي در شهر حلبچه بطور گسترده استفاده كرد و غير نظاميان بسياري كه بيشتر شامل زنان و كودكان مي شدند را قرباني ساخت تا اينكه با پذيرش قطعنامه ۵۹۸ از سوي ايران جنگ تحميلي به پايان رسيد اما در ۱۱ مرداد ۱۳۶۷زماني كه كمتر از ۱۵ روز از قبول قطعنامه سازمان ملل مي گذشت؛ صدام تعهدات را ناديده گرفت و شهر اشنويه در جنوب استان آذربايجان غربي را مورد تهاجم هواپيماهاي خود قرار داد و اين منطقه را بمباران شيميايي كرد و ناقض كامل قطعنامه شد.
شوراي امنيت با وجود اعتراض وزارت امور خارجه جمهوري اسلامي ايران، قطعنامه ۶۱۹ را در ۱۸مرداد ۱۳۶۷هجري خورشيدي صادر كرد اما در آن توجهي به اين موضوع نكرد و تنها خواهان اجراي بخش عملياتي قطعنامه ۵۹۸ و تشكيل گروه ناظر سازمان ملل(يونيماگ) براي يك دوره فعاليت شش ماه در منطقه شد.
گزارش هيأت كارشناسي و بازرسان سازمان ملل به شوراي امنيت، كه بنا به درخواست مقامات ايراني به اين كشور اعزام شده بودند، كه حاكي از استفاده رژيم عراق از سلاح هاي شيميايي در منطقه بود، باعث نگراني جامعه جهاني از قرباني شدن هزاران نفر از مردم بي‌گناه به وسيله اين سلاح مخرب شد و همچنين با ارسال عكس، فيلم و مصاحبه با مجروحان شيميايي از سوي اين هيات، مساله بازتابي جهاني يافت و در نهايت با فشار افكار عمومي جهان؛ شوراي امنيت، قطعنامه ۶۲۰ را در چهارم شهريور ۱۳۶۷ برابر با ۲۶ اوت ۱۹۸۸ تصويب كرد.
اين قطعنامه جداي از نقايص اساسي، مهم‏ترين سندي است كه شوراي امنيت در هشت سال استفاده مكرر عراق از سلاح‏هاي شيميايي عليه افراد غيرنظامي و نظامي ايران، صادر كرده است. در اين قطعنامه، شورا براي نخستين بار، كاربرد سلاح‏هاي شيميايي را به طور تلويحي، نتيجه عدم پيشرفت مذاكرات درباره خلع سلاح شيميايي دانست.
‎يكي از ويژگي هاي بارز اين قطعنامه ترسيم يك خط مشي مشخص براي دبير كل سازمان ملل بود. به صورتي كه دبير كل را موظف مي كرد، به محض گزارش حمله شيميايي، وي بايد هياتي را به منطقه اعزام و همچنين نياز به مشورت با شوراي امنيت را ندارد‎.
سالروز تصويب اين قطعنامه بهانه اي است، براي يادآوري وسعت ظلمي كه عاقبت سكوت مجامع بين المللي را شكست تا جهان دريابد؛ دشمنان اين مرزوبوم براي دستيابي به اهداف خويش از هيچ جنايتي فروگذار نكردند.
اطلاع**۹۱۳۱**۱۷۱۷