سيد علي اندرزگو سال ۱۳۱۸ هجري خورشيدي در تهران متولد شد و پس از پايان تحصيلات ابتدايي به سبب مشكلات معيشتي، ترك تحصيل كرد و در يك كارگاه نجاري مشغول به كار شد.
علاقه وافر وي به علوم ديني سبب شد تا پس از بازگشت از كار روزانه به منزل، تا نيمه هاي شب از چشمه جوشان اين علوم بهره مند شود و در كلاس هاي دروس فقه و اصول كه در مسجد هرندي برگزار مي شد؛ شركت كند.
وي در كنار فراگيري علوم ديني؛ نسبت به مسايل مختلف اجتماعي و سياسي نيز توجه ويژه اي داشت و در تطبيق وضعيت موجود با يافته هاي ديني خود، تفاوت قابل توجهي را مشاهده مي كرد. همين امر موجب ورود اوبه صحنه هاي مبارزه با ستم و استبداد رژيم پهلوي شد.
علي اندرزگو، در جواني با شخصيت مبارزي چون نواب صفوي و تشكيلات فداييان اسلام آشنا شد. منش و شخصيت اين روحاني مبارز در ذهن و ضمير او اثري شگرف نهاد و در تعيين مشي مبارزاتي شهيد اندرزگو نقش آفرين بود.
سيد علي اندرزگو در ركاب شهيد نواب صفوي پا به ميدان مبارزه با رژيم دست نشانده پهلوي نهاد و در ۱۸ سالگي در حالي كه نسبت به عمق و چرايي آغاز نهضت اسلامي به رهبري امام خميني(ره)، عليه رژيم شاه اشراف كافي يافته بود؛ به عنوان يكي از عاملين تظاهرات ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به ترغيب و تشويق مردم به حضور هر چه بيشتر در اين قيام پرداخت و نقشي موثر ايفا كرد.
پس از واقعه ۱۵ خرداد در همين رابطه دستگير و ساواك او را تحت شديدترين شكنجه ها قرار داد، اما لب به سخن نگشود تا هنگامي كه آزاد شد.
پس از رهايي از زندان ضمن برقراري ارتباط با شهيد حاج صادق اماني و ديگر دوستاني كه از سابق مي شناخت؛ تصميم به ادامه فعاليت و مبارزات سياسي خود عليه رژيم شاهنشاهي گرفت. در راستاي تحقق همين هدف وارد شاخه نظامي هيات موتلفه جمعيت هاي اسلامي شد.
در برنامه اعدام انقلابي حسنعلي منصور نخست وزير وقت كه عامل تصويب كاپيتولاسيون و تبعيد امام خميني(ره) بود؛ فعالانه شركت كرد و سوگند ياد كرد كه تا آخرين قطره خون خود نسبت به نهضت و آرمان هاي اسلامي آن وفادار بماند؛ طرح اعدام انقلابي منصور سرانجام در سال ۱۳۴۳ عملي شد.
شهيد اندرزگو در اين عمليات با آنكه ۱۹ سال بيشتر نداشت، در كنار شهيد محمد بخارايي نقش مهمي ايفا كرد. هر چند ساواك تعدادي از اعضاي گروه را دستگير كرد؛ اما او موفق به فرار شد.
از آن پس رژيم، بشدت در تعقيب او بود و به همين علت وي زندگي مخفيانه اي را آغاز كرد و علي رغم جابجايي هاي مكرر هرگز دست از مبارزه نكشيد.
اندرزگو، نقش مهمي در هدايت مبارزات مسلحانه آزاديخواهان و مبارزان عليه رژيم داشت و براي اين منظور به كشورهاي مختلفي سفرمي كرد. رژيم كه از دستگيري او نااميد شده بود او را غيابا محاكمه و به اعدام محكوم كرد.
اندرزگو پس از آگاهي از اينكه توسط ساواك شناسايي شده است، خود را مخفيانه به عراق رساند و از اين فرصت براي بهره مندي از محضر امام خميني (ره) نهايت استفاده را كرد.
وي در سال ۱۳۴۵ مجددا به ايران بازگشت و در قم سرگرم فعاليتهاي انقلابي شد؛ اين مبارز انقلابي براي رهايي از تعقيب ساواك در طول اين مدت بارها به نجف، افغانستان و لبنان نيز عزيمت كرد، اما با اوج گيري نهضت انقلاب اسلامي براي حضوري موثر در جريان انقلاب به ايران بازگشت.
در همين زمان در حاليكه توسط ساواك شناسايي شده بود در شب نوزدهم ماه مبارك رمضان ۱۳۹۸ هجري قمري برابر با دوم شهريور ۱۳۵۷ هجري خورشيدي با دهان روزه، هدف گلوله ماموران رژيم قرار گرفت و در شب قدر، به ديدار حق شتافت؛ اما نام و ياد خود را در صفحات تاريخ مبارزات اين مرز و بوم ماندگار كرد.
اطلاع**۲۰۵۹**۹۱۳۱