اين مقاله كه به قلم سوسن الابطح در خصوص حوادث اخير مصر به نگارش درآمده، تاكيد دارد كه اخواني ها با عملكردشان درمصر باعث شادي دل اسراييلي ها مي شوند.
نويسنده، رفتار اخواني ها را عامل تضعيف و نابودي ارتش هاي عربي دانسته كه تنها برنده آن اسراييل است.
اين مقاله منتشر شده در الشرق الاوسط، بارها از اصطلاحاتي چون افراطي ها، تكفيري ها ، تروريست ها و خشونت طلباني استفاده كرده كه حتي از حمله و تعرض به كليساها، مخالفان عقيدتي و سياسي، با استفاده از انواع رفتارهاي وحشيانه ابايي ندارند.
نويسنده در مقاله اش، علاوه بر مصر به حوادث عراق، سوريه و ليبي هم اشاره مي كند و تلاش دارد ، مجموعه اتفاقات اخير در خاورميانه و ناامني ها و آشوب ها را متوجه گروههاي افراطي كند كه ماحصل عمل آنان ، موجب شادماني تل آويو مي شود.
در اين نوشتار، تندروي سلفي گري نكوهش شده، اما در عين حال، اين نگاه منطق پسند را تنها براي مصر نگاه داشته است.
اين مقاله اگرچه از تضعيف ارتش هاي عربي در عراق و سوريه هم يادي مي كند، اما نه با منطق و نگاهي كه به مصر دارد.
نويسنده ، علت بحران در سوريه را تندروي جريان هاي تندرو و افراطي گري ندانسته و عامل را در وجود ديكتاتور طاغي مي بيند!
الشرق الاوسط ، رسانه اي وابسته به عربستان سعودي و همواره بازتاب دهنده سياست هاي منطقه اي و بين المللي رياض است كه در جريان حوادث اخير مصر هم با توجه به حمايت بي چون و چراي سعودي ها از اقدام ارتش مصر در بركناري محمد مرسي، طبيعي به نظر مي رسيد كه اخوان المسلمين را در اين حوادث مقصر شناخته و سرزنش كند، اما اينگونه موعظه كردن در قبال مسايل مصر و منطقه و ناليدن از افراط گري و خشونت هاي كور از جانب اين رسانه ، عجيب به نظر مي رسد.
حمايت تمام قد عربستان سعودي و رسانه همسو با اين كشور (الشرق الاوسط) از عمليات تروريستي يك دهه گذشته در عراق ، تامين گروههاي تفكيري مانند القاعده عراق و حالا امارت اسلامي عراق و شام و نيز النصره ، با اين نگرش و رويكردي كه الشرق الاوسط نمايش داده است، چندان منطبق نيست.
تروريسم ، تروريسم است و موقعيت جغرافيايي و يا بافت اجتماعي و سياسي، ماهيت آن را تغيير نمي دهد. چگونه مي توان كشتار مردم عادي و غيرنظامي ، آن هم كودكان و زنان، را در مصر به مفهوم خشونت طلبي و افراطي گري تلقي كرد و در عراق و سوريه آن را ناديده گرفت.
القاعده، اكنون بيش از يك دهه است كه در عراق، همه گونه جنايتي را مرتكب مي شود و حدود دو سال و نيم است كه در سوريه و در كنار ساير گروههاي خشونت طلب، نه تنها ارتش هاي عربي عراق و سوريه را هدف گرفته و موجب شادماني تل آويو شده، اين دو كشور را به ويرانه اي تبديل كرده است كه حاصل آن كشتار صدها هزار زن و كودك و مردان غيرنظامي بوده است.
اكنون از الشرق الاوسط يا به بيان ديگر، از سعودي ها بايد پرسيد، آيا اسراييلي ها از آنچه در عراق و سوريه مي گذرد، شادمان نيستند؟
چشم ها را دربرابر حقيقت نبايد بست؛ آتش كه بر افروخته شود، دامن همه را مي گيرد.
مداخله خارجي براي براندازي دولت هاي قانوني، مانند آنچه در سوريه و عراق مي گذرد، يك بدعت ناميمون است كه فردا گريبان سايرين را هم خواهد گرفت.
حمايت هاي مالي و نظامي دولت هاي عربستان، قطر و تركيه از گروههاي تكفيري بويژه القاعده، النصره و ... اكنون باعث شده كه اين گروهها مطلق العنان شده و از كنترل خارج شوند. اين جريان شناور عقيدتي كه هيچ عقيده و مرامي را غير از آنچه به زعم خود حق مي پندارد، بر نمي تابد، حوزه عمل و نفوذش را به عراق و سوريه محدود نخواهد كرد.
آنها كه امروز در عراق و سوريه حضور دارند و معمولا بهترين فضاي فعاليت هايشان ، كشورهاي آشوب زده است، مصر را طعمه مناسبي ديده اند.
بنابراين با سياست هاي افراطي و غير اعتدالي و بخصوص يك بام و دو هواي حاكم بر خاورميانه، حل مشكلات منطقه سخت و دشوار مي نمايد.
۱۷۷۰//