در دعاي روز سي ام ماه مبارك رمضان مي خوانيم: اللهمّ اجْعَلْ صيامي فيهِ بالشّكْرِ والقَبولِ علي ما تَرْضاهُ ويَرْضاهُ الرّسولُ مُحْكَمَةً فُروعُهُ بالأصُولِ بحقّ سَيّدِنا محمّدٍ وآلهِ الطّاهِرين والحمدُ للهِ ربّ العالمين.
خدايا قرار بده روزه مرا در اين ماه مورد قدرداني و قبول بر طبق خوشنودي تو و پسند رسول تو باشد و استوار باشد فرعش بر اصل به حق آقاي ما محمد و خاندان پاكش و ستايش خاص پروردگار جهانيان است.
در شرح اين دعا بايد گفت ارزش هر طاعت به مقبوليت آن است. تا نماز ما قبول نشود ارتقا نمي ­يابد و بالا نمي ­رود تا روزه ما پذيرفته نشود اثرگذار نيست و ارجي و اوجي ندارد قبول اعمال به نيت و اخلاص و تقيد وعبوديت در برابر خداست.
سي روز روزه گرفتيم و نماز به پا داشتيم امروز از او مي ­خواهيم روزه ­مان را مقرون به شكر و قبول قرار بدهد آنگونه كه او و رسولش از آن راضي باشند.
آري، خداوند روزه ­اي را ارزش مي ­نهد و مي ­پذيرد كه آميزه ­اي از پرهيز و ايمان باشد. در اين حال شكر و سپاس الهي نسبت به عبادت بنده، همان مهر قبول اوست او آن ­هنگام طاعت را قبول مي ­كند كه خداپسند باشد الگوگيري از سنت ­هاي او اطاعت و رضايت خدا را به همراه دارد.
طاعت و عبادتي كه آلوده گناه باشد ارزشي ندارد دهاني كه به روزه بسته شده اما به غيبت و تهمت همواره گشوده است، مهر روزه را هم شكسته!
شنيده ­ايم زني زبان به غيبت گشود در حالي كه روزه بود، پيامبر فرمود: برو بخور! ديگر روزه نيستي!
فراهنگ (۲)**۱۸۸۳ ** ۱۵۶۹