به گزارش خبرنگار ايرنا، هر ساله اين مناسبت با هر كم و كيفي در كشورمان پاس داشته مي شود و با برپايي آيين ها، اظهار نظرهاي تكراري مسوولين، سيل ارسال پيامك ها و تماس هاي تلفني، دست كم ۲۴ ساعت يك خبرنگار را دل خوش مي كند ولي چه سود كه مانند خسوف يا كسوف كه هر چند سال فرصتي براي ديدن ماه و خورشيد پديد مي آيد، تنها در اين روز است كه مشكلات جماعت قلم به دست كمي به صدر اخبار رسانه ها مي آيد و با فروكش كردن اين تب، ديگر كسي به فكر آنان نيست.
از بيمه نصف و نيمه خبرنگاران تا رتبه بندي آنها و خلاصه وعده هايي براي اعطاي وام هاي ۳۰ و ۴۰ ميليوني خريد و ساخت مسكن هميشه در ادبيات دولتمردان وجود داشته و دارد ولي هنوز عمده مشكل اهالي رسانه در كشورمان را نداشته هاي معيشتي تشكيل مي دهد.
دغدغه هاي معيشتي، عدم تمايز بين خبرنگار و آگهي بگير، رتبه بندي نشدن خبرنگاران و.. از مواردي بود كه به درستي به آنها اشاره شده ولي ريشه اي ترين ضعف و كاستي عدم تجهيز اغلب خبرنگاران به دانش روز و فاصله گيري از ماهيت روزنامه نگاري حرفه اي و واقعي است.
در يك اجتماع انساني مي توان هزاران شغل و صنف با شرافت يافت كه عده اي از آدم ها در آن مشغول به كارند روزنامه نگاري و عرصه رسانه ها يكي از اين مشاغل و حرف است اما اگر چند شغل ساده و غيرتخصصي را استثنا بدانيم، روزنامه نگاري را مي توان يكي از بي چفت و بند ترين عرصه هاي حرفه اي و شغلي در كشورمان توصيف كرد كه به راحتي هر كسي با هر ميزان دانش و با هر انگيزه اي مي تواند به آن ورود پيدا كند و داعيه دار شود كه نمونه بارز آن را مي توان در موارد متعدد ببينيم.
با آغاز عصر سايبرنتيك و پيدايش رسانه هاي مجازي، اين روند اينك شتاب بيشتري به خود گرفته و ميليون ها وبلاگ در كشورمان وجود دارند كه در بسياري از آنها لگوي روزنامه نگار آذين بند آنها شده است شايد اين كار براي پيشبرد اموري باشد مانند شركت در فلان انتخابات يا كسب وجهه به منظوري خاص ولي با قاطعيت مي توان گفت كه نه هر خبرنگاري روزنامه نگار است و هر كسي هم نمي تواند يك شبه خبرنگار شود آدابي دارد و ابزاري و تا اين آداب و ابزار را در نيابيم، دم زدن و لاف آمدن گزافه گويي است.
روزنامه هاي زرد و افراد به اصطلاح خبرنگار اين روزها آفت جان روزنامه نگاري مسووليت گراي اجتماعي و پرسشگر و تحقيقي شده اند و چه بسيارند روزنامه نگاراني كه با شب نخوابي ها و تلاش مجدانه يك سوژه را در راستاي منافع كشور و جامعه پي مي گيرند آنگاه كه به نتيجه رسيد، يا مورد مواخذه و قهر فلان مسئول واقع مي شود يا به دليل سستي در اجراي قانون حقوق مولفين و نويسندگان (كپي رايت) حاصل زحماتشان از سوي زردها به تاراج مي رود و آنانند كه خسران مي بينند و ديگراني كه شاد مي شوند و با مال دزدي پز مي دهند.
به نظر نياز است كه روزنامه نگار و خبرنگار از سوي مراجع علمي بازتعريف شود و حتي در قانون مطبوعات كشور هم مكانيسم هايي براي ممانعت از انبوه سازي افرادي كه ليبل روزنامه نگاري دارند و داعيه دار مي شوند، بندها يا تبصره هايي گنجاند، آموزش ها هم بايد ترقي بخش و موثر باشند نه فرماليته و چند ساعته آن هم با دعوت از چند استاد پروازي!
از ما جماعت روزنامه نگار ديگر گوشي براي شنيدن كليشه ها و اينكه ما چشم و گوش جامعه ايم و كارمان عبادت است و پل ارتباطي افكار عمومي با حاكميت هستيم، نداريم زيرا خودمان به نيكي مي دانيم كه كارمان چه اهميتي دارد و در چه جايگاهي واقع شده ايم، ما نياز داريم كه دستاني قوي و اراده اي راسخ از سوي مسوولان يكبار براي هميشه مشكلات روزنامه نگاران و خبرنگاران را حل كند يا دست كم ساز و كاري براي رفع مشكلات ايجاد كند نه اينكه با حرف و عبارت هاي گزيده و جذاب، رسانه اي ها را دل خوش كنند و از فرداي ۱۸ مرداد آنچه كه به يادشان نمي افتد، خبرنگار و روزش است.
يحيي معماري
۵۶۷/۵۷۱/۲۴۵