به گزارش خبرنگار فرهنگي ايرنا، در بخش چهارم از بند دوم از دفترچه سياستگذاري سينما به تشكيل شوراي عالي سينما اشاره شده است. در اين بند يادآوري شده كه متعاقب تصويب اهداف، وظايف و ساختار تشكيلاتي اين شورا در شوراي هنر، مراتب به شوراي عالي انقلاب فرهنگي براي تصويب نهايي منعكس خواهد شد.
درباره اين بند از دفترچه سياست سينما نكاتي وجود دارد.نكته نخست آنكه تشكيل شوراي عالي سينما اتفاق قابل تاملي بود اما از دستاوردهاي آن خبري در دست نيست و بر اهالي سينما و رسانه پوشيده مانده كه دقيقا كدام مصوبات اين شورا به شوراي عالي انقلاب فرهنگي ارائه شده است.
كارشناسان معتقدند كه مصوبات شوراي عالي سينما به دليل فقدان اطلاع رساني درست و اجرا نشدن از سوي مديران سينمايي بازتاب آنچناني در فضاي سينما نداشته و از حضور رييس جمهوري به عنوان بالاترين مقام اجرايي در اين شورا به درستي استفاده نشد.
در عين حال بسياري از دستورات رييس جمهوري در جلسات شوراي عالي سينما به درستي به بيرون منتقل نمي شد.
كارشناسان همچنين عقيده دارند كه مقرر بود يكي از مهمترين كاركردهاي شوراي عالي سينما در نگاه نخست برقراري ارتباط موثر ميان فيلمسازان و مقام اول اجرايي كشور براي رفع بسياري از مشكلات بنيادي سينماي ايران باشد اما در نهايت با تشكيل شوراي عالي سينما از اين موقعيت استفاده نشد تا جايي كه امروز پس از سه سال از تشكيل اين شورا، سينما همچنان با بسياري از مشكلات اساسي از كمبود سالن و زيرساخت هاي سينمايي دست و پنجه نرم مي كند.
** مشاركت فكري با نخبگان در گير و دار تنگ نظري ها
در بخش ديگري از بند دوم دفترچه سياستگذاري سينما يادآوري شده است: حركت به سمت سينمايي كه در بالاترين ميزان مشاركت فكري و مشورتي با بخش هاي فكري و نخبه و مردمي جامعه به سر مي برد، يكي از اهداف مورد نظر در اين دوره مي باشد. افزايش هرچه بيشتر و عميق تر اين سطح از مشاركت،درتحقق اهداف فرهنگي، اجتماعي ، ملي و فرامرزي سينماي ايران نقش تعيين كننده خواهد داشت. اين مشاركت در قالب مشاوره، همفكري، همكاري، شركت در فرآيند تصميم سازي مديران، با گروههاي دانشگاهي، نهادهاي مردمي، ارگانهاي دولتي و مراكز قانوني، روحانيت،حوزه هاي علميه،متفكران اجتماعي صورت مي پذيرد.
بر اساس نظر كارشناسان، تعامل با گروه هاي يادشده از سوي مديريت سينما به درستي محقق نشد تا جايي كه اختلافات عميق با برخي نهادهاي فرهنگي همچون حوزه هنري و نبود توانايي در ايجاد تعامل با اين نهاد و ديگر نهادي فرهنگي همچون شهرداري تهران از نشانه هاي اين مهم به شمار مي رود.
همچنين برگزار نكردن كارگروه هاي مشترك با دانشگاهيان، روحانيت و حوزه هاي علميه و درعين حال ايجاد اختلاف با جمعي از نخبگان سينمايي كشور در عرصه هاي مختلف همچون خانه سينما از ديگر مصاديق الكن ماندن اين بند از دفترچه سياستگذاري سينما در ايام مسووليت شمقدري است.
همچنين برخي سينماگران اعتقاد دارند كه تقسيم فيلمسازان به خودي و غير خودي سبب شد از دانش بسياري از كارگردانان زبده و نخبه سينما در سالهاي اخير استفاده نشود تا جايي كه بسياري از فيلمسازان مطرح همچون كمال تبريزي، ناصر تقوايي، بهمن فرمان آرا،كيومرث پوراحمد، خسرو سينايي خانه نشيني را برگزيدند.
فراهنگ(۵)**۱۹۸۳**
