به گزارش خبرنگار فرهنگي ايرنا، يكي از اهداف مديريت سينما كه در قالب تبليغات رسانه اي برجسته شد ايجاد هشت منطقه فرهنگي براي تمركززدايي فرهنگي بود اما اين هدف نيز به مانند بسياري ديگر از بندهاي درج شده در دفترچه سياستگذاري هاي سينما كه سال ۸۹ به سينماگران و اصحاب رسانه ارائه شد به نتيجه نرسيد.
در بخش سوم از بند دوم دفترچه سياستگذاري هاي سينما آمده است: همسو با سياست هاي دولت، باروري استعدادها و ظرفيت هاي هنري در كليه نقاط كشور، يكي از رسالت هاي اصلي مديريت سينما در اين دوره مي باشد.
توجه خاص به استان ها و مناطق كشور در قالب تعريف هشت منطقه بزرگ فرهنگي كشور با برنامه ريزي و طراحي مشخص و اجرايي در حيطه و عرصه سينمايي اعم از داستاني، مستند، كوتاه و بلند محور اصلي اين سياست است.
ايران به هشت منطقه فرهنگي با مركزيت شهرهاي : تبريز - اهواز - همدان - مشهد - اصفهان -شيراز - كرمان - تهران ( به استثناي كلان شهر تهران ) به شرح زير تقسيم ميشود:
- آذربايجان شرقي وغربي، اردبيل، زنجان و گيلان (منطقه يك)
- همدان، كرمانشاه، كردستان، مركزي (منطقه پنج)
- تهران، قزوين، قم، سمنان، مازندران (منطقه دو)
- خوزستان، ايلام، لرستان (منطقه شش)
- خراسان رضوي، شمالي، جنوبي، گلستان (منطقه سه)
- فارس، بوشهر، كهگيلويه و بويراحمد (منطقه هفت)
- اصفهان، چهارمحال و بختياري، يزد (منطقه چهار)
- كرمان، سيستان و بلوچستان، هرمزگان (منطقه هشت)
حداقل فعاليتهاي سينمايي و فيلمسازي هر منطقه در هر سال عبارت است از: دو فيلم سينمايي، هشت مستند نيمه بلند، ۲۰ فيلم كوتاه با ساختار حرفه اي كه تأمين هزينه هاي توليد در مناطق فرهنگي، به صورت مشاركتي بين معاونت امور سينمايي و منابع استاني با توجه به ظرفيت هاوزيرساخت هاي هر استان و منطقه خواهد بود.
در سه سالي كه از ارائه اين دفترچه گذشته، ايجاد مناطق هشت گانه فرهنگي در حد حرف باقي ماندند و در نهايت اهداف مورد نظر در اين زمينه محقق نشد.
بر اساس برنامه ارائه شده از سوي مديريت سينما در مجموع سه سال ياد شده بايد در مجموع ۴۸ اثر سينمايي در شهرستان هاي مورد اشاره توليد مي شد، همچنين بر اساس اين برنامه مي بايست ۱۹۲ اثر سينمايي مستند و ۴۸۰ فيلم كوتاه به توليد مي رسيد اما اين مهم در نهايت محقق نشد.
اين ارقام در حالي ارائه مي شود كه مجموع فيلم هاي مستند توليد شده از سوي مركز گسترش سينماي مستند و تجربي به عنوان متولي سينماي مستند در سال ۹۱ كمتر از ۲۰۰ اثر سينمايي اعلام شده و در عين حال آمار دقيقي نيز از فيلم هاي كوتاه توليد شده از سوي دفاتر فعال در مناطق ياد شده نيز به دست رسانه ها نرسيده است.
در عين حال در سه سال اخير سينماگران فعال بومي استان هاي مورد اشاره به عرصه حرفه اي راه نيافته و توليد فيلم توسط كارگردانان كار اولي نيز به نوعي الكن مانده كه در بندهاي بعدي دفترچه سياستگذاري سينما به آن اشاره خواهيم كرد.
جواد شمقدري رييس سازمان امور سينمايي سال قبل در يكي از سخنراني هاي خود دليل محقق نشدن اين امر را همكاري نكردن استانداري ها و تامين نشدن منابع استاني اعلام كرده بود اما نكته اساسي آنكه چرا در همان سال نخست كه اين مهم محقق نشد وي و ديگر مديران سينمايي به اين مهم اشاره نكردند.
با توجه به افزايش بودجه سينماي كشور، چرا بخشي از بودجه صرف تحقق اين مهم و حمايت از فيلمسازان مستعد در شهرستان ها نشد؟
نكته ديگر آنكه بايد بررسي شود كه بستر توليد فيلم براي كارگردانان مستعد در استان هاي ياد شده در سه سال اخير تا چه حد فراهم شده و در جاييكه بسياري از اين شهرها فاقد سينما هستند چگونه مي توان انتظار توليد فيلم هاي بلند و حرفه اي را داشت؟
بررسي شرايط و بسترهاي سينمايي استان هاي ياد شده از سوي رسانه ها مي تواند عيار مناسبي براي فعاليت هاي مديريت سينما براي تمركز زدايي در سينما باشد اما آنچه از نتايج عملكرد مديريت سينما بر مي آيد اين است كه گرايش فيلمسازان به دليل گرايش به فيلم هاي آپارتماني بيشتر از پيش شده و تنها فيلم توليد شده در شهرستان ها نيز «تنهاي تنهاي تنها» به كارگرداني احسان عبدي پور بوده كه با مشاركت صدا و سيماي بوشهر ساخته شد و به اصطلاح ارتباطي با سياستگذاري هاي مديريت سينما براي توليد فيلم در استان هاي مختلف و جذب حداكثري استعداد در سراسر كشور به سينما نداشته است.
فراهنگ(۵) ** ۱۹۸۳ ** ۱۰۷۱
