به گزارش خبرنگار فرهنگي ايرنا، در بند دوم از دفترچه سياستگذاري سينما، نگاه مديريت سينما به جنبه هاي فيلمسازي مطرح شده است.
مديريت سينما در اين دفترچه كه در ابتداي سال ۸۹ در اختيار سينماگران و اهالي رسانه قرار گرفت يادآوري كرده كه با نگاهي معتدل به جنبه هاي فيلمسازي و سينما نگاه خواهد كرد.
در اين بند از دفترچه سياستگذاري سينما با عنوان «اعتدال در تمامي جنبه هاي سينما و فيلمسازي» آمده است: سينماي ايران بايد در وجوه هنري، صنعتي، انتقال پيام و جذابيت به تعادل قابل قبولي برسد. سينماي تراز ايران در اين دوره،درآثار و توليداتي متجلي مي شود كه واجد خصلت هاي چهار گانه فوق باشند.سينماي استاندارد تعادل مطلوب اين چهار وجه است .شاخص هاي اين امر توسط كميته ويژه اي تبيين خواهد شد.
شاخص هايي كه گاه جسته و گريخته از سوي شمقدري و معاونان او مطرح شد اما هيچ وقت كميته اي ويژه براي بيان اين امر تشكيل نشد و اين چهار شاخص در اختيار فيلمسازان قرار نگرفت.
در همين جهت و در بخش دوم از بند دوم دفترچه سياستگذاري سينما با عنوان «تقسيم عادلانه فرصت هاي كاري» به رانت خواري اشاره شده است.
در اين بند تاكيد شده است كه پرهيز از ويژه خواري (رانت خواري) افراد، گروهها و جمع هاي خاص، قطعا سبب ايجاد فرصت هاي برابر براي همه ي نيروهاي مستعد خواهد بود.
اين بند در حالي در دفترچه سياستگذاري سينما ارايه شد كه به اعتقاد كارشناسان، ورود نهادهاي دولتي به عرصه توليد فيلم به رانت منجر شد تا جايي كه بسياري از فيلمسازان به اين روند اشاره كردند.
مسعود اطيابي از كارگردانان سينما در اين باره يادآور شده است كه بهترين آثار سينمايي كه با سفارش دولت ها توليد شده اند، نه تنها به رشد سينما كمكي نكرده، بلكه به مانعي بر سر راه پيشرفت سينما تبديل شده اند.
اكنون يك سري فيلمساز و تهيه كننده تن پرور با بودجه هاي رسمي تشكيل داده ايم كه اگر بودجه هاي آنان قطع شود، نفس آنها نيز قطع خواهد شد.
برخي فيلمسازان درآمدهاي كلاني براي توليد اثر از نهادهاي مختلف دريافت كرده اند كه هيچگاه سود آنها به سينما بازنگشته است.
متاسفانه در سال هاي اخير برخي سينماگران با ساخت آثار دولتي بسيار فربه شده و با ثروت هاي كلان، زندگي راحت و مرفه اي براي خود دست و پا كرده اند.
ضياءالدين دري از داورن سي و يكمين جشنواره فيلم فجر و عضو شوراي پروانه ساخت وزارت ارشاد نيز در اين باره مي گويد: رانت در سينما وجود دارد؛ متاسفانه دست اندركاران برخي نهادها، در دوره آخر مديريتي خود پروژه هاي سينمايي را در قالب رانت براي خود تعريف كرده اند تا در زماني كه در دوره آتي در سينما قرار ندارند بتوانند از بودجه هاي بدست آورده به خوبي استفانه كرده و خود را به سينما تحميل كنند.
اين پروژه ها اكنون در حال ساخته شدن هستند و معتقدم توليد اين آثار تضييع حق نيروهاي اصيل سينماي اين كشور و دلسوزان فرهنگ است.
سيد جمال ساداتيان از تهيه كنندگان سينما نيز در اين باره يادآور مي شود كه در دوره اي به همه فيلم ها خدماتي ارايه مي شد و به عنوان نمونه همه آثار سينمايي مشمول ۱۵درصد وام توليد و پرداخت هزينه ابزار توليد پس از اكران بودند اما اين مهم در دوره اخير تنها به افراد خاصي پرداخت شد.
تهيه كننده فيلم «هفت دقيقه تا پاييز» تاكيد مي كند: به عبارتي فيلم هاي سينمايي به بهانه اي براي بدست آوردن امكانات تبديل شده و آثاربه ابزاري براي جابجايي پول تبديل شدند.
ساداتيان توضيح مي دهد: تهيه كنندگان سوري وارد سينماي ما شدند و رانت در اين عرصه به وجود آمد.
وي مي گويد: در طرح هاي تلويزيوني هم اينگونه بوده و سهم هر تهيه كننده و بعضا مديران از هر توليد تلويزيوني مشخص است.
به عقيده ساداتيان،شرايط تلويزيون در سينما نيز حاكم شده و امكانات و پول ميان افراد خاص تقسيم شده است.
كارشناسان همچنين معتقدند كه ورود مستقيم مديريت سينما از طريق برخي نهاد هاي زير مجموعه همچون بنياد سينمايي فارابي، مركز گسترش سينماي مستند و تجربي و در عين حال ورود ديگر نهادهاي فرهنگي هنري به مقوله توليد و استفاده از افراد نزديك به اين مديريت براي توليد آثار سينمايي دليل اصلي به وجود آمده رانت در سينما بوده است.
فراهنگ(۵)**۱۹۸۳**
