مهمترين قطعنامه هاي سازمان ملل در باره فلسطين عبارتند از :
۱ـ تروريسم و تجاوزات رژيم صهيونيستي:در اين مورد سازمان ملل پنج قطعنامه به شماره هاي ۵۹، ۱۰۱، ۱۰۶، ۲۴۲ و ۳۳۸ صادر كرده و در آنها ضمن محكوم كردن تهاجمات و تجاوزات رژيم صهيونيستي به سرزمين هاي اشغالي از جمله حمله به غزه در تاريخ ۲۸ فوريه ۱۹۵۵ خواستار توقف اين حملات شده بود.
همچنين سازمان ملل در اين قطعنامه ها بارها از رژيم صهيونيستي خواسته است كه به آتش بس پايبند باشد، اما اين رژيم هيچ توجهي به اين قطعنامه ها و هشدارهاي سازمان ملل نكرده است.
۲ـ قطعنامه هاي سازمان ملل درباره حق بازگشت و تعيين سرنوشت : سازمان ملل در اين خصوص ۱۴ قطعنامه به شماره هاي ۱۹۴، ۳۹۴، ۱۶۰۴، ۲۱۵۴، ۲۴۵۲، ۲۶۴۹، ۲۶۷۲، ۲۷۸۷، ۲۷۹۲، ۲۹۵۵، ۳۰۷۰، ۳۰۸۹، ۳۲۳۶، ۳۲۴۶ صادر كرده و در آنها بر حق بازگشت آوارگان به فلسطين و تشكيل كميته اي براي دادن گزارش به سازمان ملل در اين خصوص و درباره پايبندي به آتش بس و عدم هتك حرمت به مقدسات در قدس شريف تاكيد كرده است. همچنين سازمان ملل بر اين نكته نيز تاكيد كرده كه ملت فلسطين بايد خود سرنوشتش را بدون دخالت ديگران تعيين كند. اما با وجود همه اين تاكيدها رژيم صهيونيستي همچنان خودسرانه به اعمال خود و نقض اين قطعنامه ها ادامه داده و عملا هيچ ارزشي براي آن ها قائل نشده است.
از سوي ديگر، سازمان ملل سازمان امداد و كمك رساني به آوارگان فلسطيني آنروا را براي كمك به آوارگان تشكيل داد.
۳ـ قطعنامه هاي شوراي امنيت در مورد قدس : مجموعا هشت قطعنامه به شماره هاي ۱۸۵، ۲۵۰، ۲۵۱، ۲۵۲، ۲۶۷، ۲۷۱، ۲۲۵۳ و ۲۲۵۴ در اين باره صادر كرده است. سازمان ملل در اين قطعنامه ها بر حفظ نظم و امنيت قدس و محافظت از مقدسات اين شهر و خودداري صهيونيست ها از انجام رژه نظامي در آن تاكيد كرده است اما رژيم صهيونيستي عملا با برپايي رژه هاي نظامي و هتك حرمت مقدسات و شكنجه و آزار ساكنان قدس همه اين قطعنامه ها را زير پاگذاشته است.
همچنين در اين قطعنامه ها اقدامات اسرائيل در نقض قوانين بين الملل و قطعنامه هاي سازمان ملل محكوم شده و بارها از رژيم صهيونيستي خواسته است كه به آنها احترام بگذارد.
۴ـ قطعنامه هاي مربوط به فلسطين : در مجموع سه قطعنامه به شماره هاي ۱۸۱، ۳۰۳۴ و ۳۱۰۳ صادر شده است كه يكي از آن ها يعني شماره ۱۸۱ به قطعنامه تقسيم فلسطين مشهور است. سازمان ملل در اين قطعنامه و در اقدامي بي سابقه و مغاير با عرف بين الملل فلسطين را ميان يهودياني كه به اين سرزمين مهاجرت كرده و فلسطينيان يعني ساكنان اصلي آن تقسيم كرد. اما يهوديان به اين قطعنامه راضي نشده و در سال ۱۹۴۸ ميلادي در يك حمله همه جانبه و تمام عيار بقيه مناطق فلسطين را نيز به اشغال خود درآورد و عملا اين قطعنامه را نيز زير پا گذاشت. در بقيه قطعنامه ها هم سازمان ملل مجددا بر حق تعيين سرنوشت و استقلال فلسطين تاكيد كرده است.
يكي ازشاخص هايي كه رويكرد دوگانه را در قبال موضوع فلسطين آشكار مي كند، قطعنامه هايي است كه در اين زمينه صادر شده است . قطعنامه هاي اين سازمان از دو حالت خارج نيست يا در شوراي امنيت به تصويب مي رسد و يا در مجمع عمومي . فرق اين دو در اين است كه قطعنامه هاي مصوب در شوراي امنيت به لحاظ ارتباط آن با امنيت و صلح جهاني لازم الاجرا هستند اما قطعنامه هاي مجمع عمومي از اين خصلت برخوردار نيستند اما درعين حال در شكل گيري رژيم ها و قواعد بين المللي تاثير گذارند.
اگر از همين منظر به قطعنامه هاي كه از سوي اين دو ركن اصلي سازمان ملل در خصوص بحران فلسطين صادر شده اند نگاه شود ،كاملا مشخص مي شود قاعده و عرفي كه به طور عام در خصوص ماهيت الزامي و غير الزامي قطعنامه هاي شوراي امنيت و مجمع عمومي وجود دارد؛ كاملا در خصوص فلسطين و اسرائيل معكوس شده است.
براي مثال با وجود اينكه قطعنامه ۱۸۱ در خصوص تقسيم فلسطين در سال ۱۹۴۷ در مجمع عمومي به تصويب رسيده بود، بلافاصله به اجرا گذاشته شد و گروههاي ترور صهيونيستي با پشتوانه آن جنگي را در سال ۱۹۴۸ به راه انداختند كه در نتيجه آن ۷۸ درصد خاك فلسطين را (كه ۲۸ درصد از سهميه در مناطق داده شده در قطعنامه ۱۸۱ به صهيونيست ها بيشتر بود) به زير اشغال خود درآوردند و موجوديت صهيونيستي را در اين مناطق اعلام كردند و با وجود اينكه اين اقدام كاملا غيرمشروع و غير قانوني و كاملا در مغايرت با مفاد منشور ملل متحد بود اما بلافاصله يكي پس از ديگري از سوي كشورهاي جهان و به خصوص غربي شناسايي شد و به عضويت اين سازمان درآمد. با اينحال قطعنامه هاي كه پس از اعلام موجوديت رژيم صهيونيستي عليه سياست ها و اقدامات ضد صلح آن در شوراي امنيت به تصويب رسيده همچنان معلق مانده است .
از جمله اين قطعنامه ها مي توان به قطعنامه هاي ۲۴۲ و ۳۳۸ شوراي امنيت اشاره كرد كه در پي جنگ هاي ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ صادر شد و خروج بدون قيدو شرط ارتش صهيونيستي از اراضي اشغالي ۱۹۶۷ شامل كرانه باختري و شرق بيت المقدس در فلسطين ، صحراي سينا در مصر، منطقه جولان در سوريه مورد درخواست و تاكيد قرار گرفته است كه از اين مناطق تنها ارتش اسرائيل آن هم طبق موافقتنامه كمپ ديويد از بخش هايي از سينا خارج شده است و عليرغم نص صريح اين قطعنامه ها و الزام آور بودن آنها هنوز هم عليرغم گذشت بيش از چهار دهه از زمان تصويب اين قطعنامه ها ،منطقه جولان سوريه و يا اغلب مناطق كرانه باختري در فلسطين زير اشغال ارتش صهيونيستي قرار دارد و رژيم صهيونيستي با اتخاذ سياست شهرك سازي به تغيير بافت جغرافيايي و جمعيتي اين مناطق به منظور اشغال دائمي آن اقدام كرده است.
حال آنكه اين اقدامات مطابق اصول و قوانين حقوق بين الملل از جمله كنوانسيون هاي ژنو جنايات جنگي تلقي مي شوند كه در مراجع و محاكم بين المللي قابل پيگيري است .
اجتمام ۱۵۶۹