امشب غبار غم بر دل هاي عاشق نشسته است و قلبهاي مشتاق در آتش هجر مولاي متقيان مي سوزد او كه نماد صبر و مقاومت، مهرباني و سخاوت، شجاعت و مردانگي بود و همچون نگيني تابان در ميان ياران و همراهان حضرت محمد (ص) مي درخشيد.
در سيزدهم رجب سال سي ام عام الفيل، بيست و سه سال پيش از هجرت پيامبر(ص) علي بن ابي طالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف، نخستين امام شيعيان، معصوم دوم، پسرعمو، داماد و نزديك ترين صحابه پيامبر اسلام، در خانه كعبه معظمه چشم بر اين جهان گشود.
كنيه ايشان ابوالحسن، ابوالحسين، ابو تراب، ابو السبطين و الريحانتي است و از القاب ايشان مي توان اميرالمؤمنين، سيد الوصيين، سيد المسلمين، سيد الأوصياء، سيد العرب، خليفة رسول الله، امام المتقين، يعسوب المؤمنين، صهر رسول الله، حيدر، مرتضي، وصي و ... اشاره كرد.
پدر امام علي(ع) ابوطالب عموي پيامبر اكرم(ص) و مادر وي فاطمه بنت اسد بود. وي دوران كودكي خود را تا سن شش سالگي در كنار پدر و مادر خويش سپري كرد اما از آن پس به دليل مشكلات مالي پدرش، تحت سرپرستي حضرت محمد(ص) قرار گرفت و در كنار وي پرورش يافت و اينگونه سال ها از محضر پر از معنويت ايشان بهره مند شد تا زماني كه به مقام والاي امامت دست يافت و الگويي وارسته براي آناني شد كه با ايمان و اعتقاد به خدا، پيامبرش و امامت ايشان، راه حق را برگزيدند.
وي به عنوان نخستين مرد از تبار بني هاشم، با خواندن نماز جماعت پشت سر پيامبر اكرم(ص) و به همراه حضرت خديجه(س) رسما دين اسلام را پذيرفت و توانست به عنوان اولين فرد مسلمان در كنار آن بزرگوار قرار گيرد.
اين واقعه تاريخي برگ تاييدي ديگر بر حقانيت ايمان امام علي(ع) به پيامبري حضرت محمد(ص) بود و اثبات برادري و همراهي امام علي(ع) هنگامي بر همگان آشكار شد كه وي در شب هجرت پيامبر اكرم(ص) از مكه به مدينه، با خوابيدن در بستر ايشان، جان خويش را به خطر انداخت تا آن حضرت را در انجام اين رسالت الهي ياري كند.
امام علي(ع) همواره به عنوان يار و ياور پيامبر اكرم(ص) در تمامي عرصه ها و مصائب مختلف در كنار ايشان بود و با شجاعت و درايتي بي نظير در تمامي جنگ ها به عنوان تنها ملازم حضرت محمد(ص) و يكي از موثرترين جنگاوران سپاه اسلام، حضوري تاثيرگذار داشت.
پيامبر اكرم(ص) كه وجود ايشان را همواره چون ياري وفادار در كنار خود مي پنداشت. يگانه دختر محبوب خويش، فاطمه (س) را به عقد امام علي(ع) درآورد و پس از آن براي نشان دادن ميزان اعتماد خود و پروردگارش به ولايت او، در آخرين سفر حج با وي پيمان اخوت بست و او را به عنوان جانشين خود و مولاي مسلمانان انتخاب و معرفي كرد.
امام علي(ع) در سال هاي پس از فوت پيامبر و دوران خلافت با گفتار و منش پيامبرگونه اش، شجاعت، صبر، عدالت، ساده زيستي، كمك به بينوايان و سخنوري مورد ستايش همگان حتي انديشمندان و نويسندگان غير مسلمان قرار گرفته است. نويسندگاني چون توماس كارلايل، مورخ و فيلسوف بريتانيايي كه درباره امام علي(ع) گفته است: شهادت وي، بر اثر شدت دادگري اش بود و همچنين مي توان به جرج جرداق نويسنده مسيحي اهل لبنان اشاره كرد كه در كتاب امام علي صداي عدالت انساني، حضرت را به عنوان نماد عدالت ستوده است.
بخشي از گفتارها و نوشتارهاي امام علي (ع) توسط سيد رضي در كتابي به نام نهج البلاغه و همچنين علاوه بر آن قريب به يازده هزار كلمه قصار از ايشان در كتاب ارزشمند غرالحكم توسط عبدالواحد تميمي آمُدي از علماي قرن پنجم هجري جمع آوري شده است.
امام علي(ع) در دوران خلافت كوتاه خود، همواره با طي كردن مسير حق و عدالت با تمامي فتنه ها به مقابله پرداخت. فتنه هايي كه از مهمترين آن ها مي توان به جنگ هاي جمل، نهروان و صفين اشاره كرد. ايشان با درايت توانست تمامي آن ها را از سر بگذراند.
اما اين فتنه ها را پاياني نبود. از جمله مي توان به فتنه خوارج كه به نظر مي رسيد در جنگ نهروان به نقطه پايان رسيده است، اشاره كرد. آن ها به دليل كينه اي كه از جنگ نهروان از امام علي(ع) بر دل گرفته بودند، در سال چهارم هجري قمري اين كينه را از سر گرفتند. آنان به اين نتيجه رسيده بودند كه مسوول تمامي اختلافات موجود فقط سه نفر هستند علي(ع)، معاويه و عمروعاص بنابراين تصميم گرفتند كه هر سه را در شب نوزدهم ماه رمضان به قتل برسانند.
اما آن دو تن كه نقشه قتل معاويه و عمرو عاص را كشيده بودند موفق به انجام اين امرنشدند و تنها از ميان آنان عبدالرحمن بن ملجم مرادي كه مسووليت به شهادت رساندن امام علي (ع) را بر عهده گرفته بود، توانست ماموريت خود را به انجام رساند.
هنگامي كه صبح پرده از نقاب خويش بر مي كشيد و امام علي(ع) در سحرگاه نوزدهم رمضان سال چهلم هجري، با گام هايي مطمئن براي راز و نياز با معبودش روانه مسجد مي شد، ابن ملجم مرادي به انتظار وي در كنار مسجد شمشير خشم را آماده كرده بود و به هنگامه راز و نياز امام علي(ع) بر سجده گاه عرش، شمشير زهرآگين را از نيام بركشيد و با وارد ساختن ضربتي بر فرق ايشان، اين امام معصوم را مجروح ساخت و آنگاه فرياد پرابهت فزت برب الكعبه، در فضاي مسجد طنين انداز شد.
امام علي(ع)، دو روز بعد؛ در روز بيست و يكم ماه مبارك رمضان سال ۴۰ هجري، بر اثرعمق زخم و زهري كه بر بدنش وارد شده بود، به ديدار معبود شتافت و اينگونه تمامي انسان هاي مومن و شيعيان آزادانديش را در غم هجران خويش، اندوهگين ساخت.
پس از شهادت، پيكر پاك امام (ع)، بنا بر وصيت ايشان، براي رفع خطر از جانب دشمن به صورت پنهاني در منطقه غري واقع در نجف به خاك سپرده شد و در دوران حكمراني بني عباس، امام جعفر صادق(ع)، جايگاه مرقد مطهر ايشان را براي شيعيان و مريدان آن حضرت، آشكار كرد و امروز اين مكان زيارتگاه دوستداران اهل بيت(ع) است.
اطلاع**۹۱۲۸**۱۷۱۷
