شخص اول كشور اسلامي حضرت امير-سلام الله عليه- بود و دايره امرش هم از حجاز تا مصر، تا ايران، تا عراق، سوريه و همه اين جاهايي كه در اين جاست و يك مقداري هم از اروپا، در عين حالي كه اين طور بوده است؛ مع ذلك وضع زندگي‏اش آن طور بوده؛ يعني جوري بوده است كه براي ديگران قابل تحمل نبوده است.
خودش هم مي‏فرمايد كه شما قدرت بر اين نداريد؛ به اين طور زندگي قدرت نداريد لكن من را اعانت كنيد به تقوا. يك حاكمي كه سعه مملكتش آن است، وقتي كه شب مي‏شود، شبش آن طور است. وقتي مي‏رود دنبال خانه‏هايي كه بي‏بضاعت هستند.
در يك نقلي‏ است كه ايشان تشريف بردند در يك خانه‏اي كه چند تا بچه بودند و پدرشان را از دست داده بودند، ايشان رفتند بچه‏ها گريه مي‏كردند، رفتند و نوازش كردند، و يك چيزهايي مثلا به آنها دادند و پرستاري كردند و آن آخر كه مي‏خواستند خدا حافظي بكنند؛ يك جور صدايي كردند كه بچه‏ها را بخندانند. فرمودند من وقتي آمدم اينها گريه مي‏كردند، و من ميل دارم حالا كه مي‏روم اينها خنده بكنند.
اين يك حاكمي (است‏) كه سير حكومتش از حجاز تا مصر و تركيه و همه اين جاها تحت فرمانش بوده، و آن وضع زندگي‏اش بوده است.
... اگر عرضه بشود يك همچو حكومت عدلي كه بين آن كسي كه شخص اول مملكت است و آن شخصي كه در آخر مملكت هست، اينها فرق نيست بلكه رييس مملكت زندگي‏اش بدتر از آنهاست. حضرت مي‏فرمايد كه شايد در اطراف مملكت يك كسي باشد كه گرسنه باشد. ايشان به خودش آن گرسنگي را مي‏داد.
* از بيانات امام خميني (ره) در جمع خانواده شهيد آيت الله محمد مفتح در دوم دي ۱۳۵۸
فراهنگ(۲)**۱۰۰۳**