به گزارش خبرنگار اجتماعي ايرنا، عمليات گروهك منافقين با عنوان فروغ جاويدان درواقع حركتي كاملا سازماندهي شده و با استفاده وسيع از امكانات ارتش عراق، كمك هاي اهدايي قدرت هاي بيگانه و بكارگيري تمامي توان و نيروهاي اين گروهك اعم از نيروهاي حاضر درعراق و اعضاي مقيم اروپا و ديگر كشورها انجام شد.
براساس اين گزارش، شرايط خاصي كه در داخل كشور بوجود آمده بود به جهت پذيرش قطعنامه ۵۹۸ و برخوردهاي تند و خصمانه خارجي و بين المللي از سوي آمريكا،اتحاد جماهير شوروي، اتحاديه اروپا و ژاپن در جبهه هاي سياسي، ديپلماتيك، اقتصادي، تبليغاتي و حتي نظامي عليه جمهوري اسلامي ايران، عمال گروهك منافقين را در تحليلي غلط و ناآگاهانه وادار به اين خودزني سياسي و نظامي كرد.
بنابراين گزارش، سوم مرداد ماه ۱۳۶۷اعضاي اين گروهك تروريستي سراسر نفاق از خاك عراق وارد ايران شدند و تعدادي از شهرهاي استان كرمانشاه از جمله سرپل ذهاب، كرند و اسلام آباد غرب را به تصرف خود در آوردند و به سمت شهر كرمانشاه،مركز استان حركت كردند.
آنها به سرعت از جاده اصلي به طرف كرمانشاه حركت كردند. فرماندهان نظامي جمهوري اسلامي در ابتدا با استفاده از تاكتيك عقب نشيني به اين گروهك متجاوز اجازه دادند تا به طرف كرمانشاه پيش روي كند تا بتوانند در يك فرصت مناسب در يك حمله غافلگيرانه ضربه اساسي را به آنها وارد كنند. پس از آنكه نيروهاي منافقين به سي، چهل كيلومتري كرمانشاه رسيدند سپاه پاسداران و نيروهاي بسيج عمليات نهايي خود را آغازكردند و آن چنان تلفات سنگيني به آنان وارد كردند كه هرگز قادر به سازمان دهي دوباره نشدند.
عمليات افتخار آفرين مرصاد كه در روز پنجم مرداد ماه سال ۱۳۶۷ انجام گرفت سبب كشته شدن بيش از يك هزار و پانصد نفر از افراد مسلح گروهك تروريستي منافقين شد و تعداد زيادي از اعضاي اين گروهك سراسر فريب نيز زخمي يا اسير شدند.
وارد شدن تلفات سنگين در اين عمليات افتخار آفرين، شيرازه اين گروهك تروريستي را از هم پاشيد و باعث طرح پرسش هايي جدي در بين اعضاي باقي مانده اين گروهك نفاق درباره ارزيابي هاي رهبري سازمان از وضعيت كشور و عاقلانه بودن تصميم حمله به شهرهاي مرزي شد. مخالفت هاي درون سازماني به اوج رسيد تا جايي كه عده اي از اعضاي بلندپايه اين سازمان كه بعدها از آن جدا شدند اين اقدام را يك خودكشي نظامي ارزيابي كردند و رهبري مسعود رجوي را زير سئوال بردند.
بسياري از صاحب نظران معتقدند كه دوره اضمحلال و افول منافقين به عنوان يك گروهك تروريستي مسلحانه از همان زمان آغاز شد. ازاين تاريخ به بعد افراد باقي مانده از آنان هر چه بيشتر به رژيم ديكتاتوري صدام حسين وابسته شدند و به مزدوري رژيم بعثي عراق پرداختند.
يكي از بزرگترين اشتباهات تاكتيكي اين گروهك تروريستي در طرح عمليات فروغ(غروب جاويدان) ناآگاهي از ميزان نفرت مردم ايران اسلامي از ماهيت سراسر نفاق خودشان بود. آنها با اين سوداي خام كه مردم از جمهوري اسلامي ايران رويگردان شده و پذيرش قطعنامه ضربه اي مهلك بر اعتماد مردم نسبت به رهبري نظام وارد كرده و زمينه پذيرش آنها از سوي مردم فراهم شده و مورد استقبال گرم و پرشور مردم قرار خواهند گرفت عمليات را طراحي كردند. درحالي كه وقايع بعدي نشان داد نه تنها مردم هيچ گونه استقبالي از آنها نكردند بلكه اسلحه بدست به مقابله با آنها پرداختند.
رخدادهاي روزهاي بعد از اين عمليات به طور دقيق نشان داد كه مردم از اين گروهك و ماهيت منافقانه آن تا چه اندازه دل زده بودند و اقبالي به آنها نشان ندادند. مردم شهرها و روستاهاي در مسير راه، نه تنها به اين گروهك نپيوستند بلكه با شروع درگيري، اسراي ايراني كه به زور با آنان همراه شده بودند فرار كردند و به نيروهاي ايراني پيوستند.
سران اين گروهك معاند نظام اسلامي اگر اندك اطلاعي از تاريخ ايران داشتند، مي توانستند دلايل فقدان حمايت مردم از خود را درك كنند.
به شهادت تاريخ، ايرانيان هميشه ثابت كرده اند كه با اجنبي و مزدوراني كه به بيگانه متوسل مي شوند يا موجب تقويت او مي شوند سرستيز و ناسازگاري دارند.
از اين گذشته انجام عمليات فروغ جاويدان آن هم در زماني كه همه مردم ايران مشتاق آغاز آتش بس و برقراري صلح و آرامش در كشور و مرزهاي آن بودند، اين گروهك تروريستي را براي هميشه تاريخ به عنوان عناصري آتش افروز و جنك طلب و نيز مهره بيگانه و همدست عراق در نزد مردم مطرح كرد. مهم تر از همه اينكه مردم، گروهكي را كه به مبارزه مسلحانه عليه نظام اسلامي برخاسته و بسياري از انديشمندان و مقام هاي برجسته آن را ناجوانمردانه ترور كرده است هرگز از آن خود نمي دانند و جناياتش را فراموش نمي كنند و هرگز از آن حمايت نخواهند كرد.
از آن دوران به بعد، روز به روز اين گروهك تروريستي محكوم به عقب نشيني و از دست دادن جايگاه ضعيف و متزلزل خود در برابر جمهوري اسلامي شد.
اين گروهك سراسر نفاق با چنين عملياتي نشان داد كه هدفش فقط كسب قدرت به هرقيمتي است و هرگز براي مردم دل نمي سوزاند.ضمن اين كه ماهيت تنك نظرانه و استبدادگراي آن سازمان در عدم تحمل آرا و افكار ديگران نيز بيش از پيش آشكار شد و ازآن پس پيوسته اين سوال مطرح مي شد كه چه فرقي بين استبداد سران اين گروه با ساير ديكتاتورهاي تاريخ خواهد بود. در اين عمليات نيروهاي عراقي وارتش صدام قول مساعدت و همكاري داده بودند امادرعمل اين حمايت بسيار اندك وناچيز بود، شايد هم آشكار شدن شكست قريب الوقوع و سخت منافقين موجب شد عراقي ها نه بيهوده از جنك افزارهاي خود كار بكشند و نه دشمني خود با ايران را از آن چه كه بود بيشتر كنند.
در نهايت اين اقدام نظامي مانند ديگر اقدام هاي اين گروه،به شكست فاحش انجاميد تا جايي كه صاحب نظران آن را پاياني بر تلاش هاي مذبوحانه و مسلحانه گروهك منافقين طي دوران ده ساله ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۷ دانسته اند.
بر اساس واقعيت هاي موجود در بدنه اين فرقه تروريستي، پس از خيانت هاي بي شمار به اين مرز و بوم و به شهادت رساندن مردم بي دفاع و مظلوم كوچه و خيابان مي توان به وضوح رخوت و خمودگي مزدوران خائن و خود فروخته اين گروهگ نفاق را به عيان در چهره و رفتار آنان مشاهده كرد، آنها هم اكنون عده اي مفلوك، بدبخت و نا اميد به ادامه حيات هستند كه اين نيز نتيجه همه جناياتي است كه در حق مردم مسلمان و مظلوم ايران و عراق در طول سالهاي گذشته انجام دادند و امروز تقاص جناياتشان را همچون صدام ديكتاتور جاني و بعثي در حال پس دادن هستند يعني همان انتقام الهي كه وعده آن به منافقين داده شده است.
افسردگي، بدبختي و فلاكت در پس همه شعارهاي آنها بخوبي ديده مي شود يعني همان خواسته اي كه در دعاهاي مادران شهدا از خدا خواسته شده بود همانطور كه صدام و همه جنايتكاران اسير آه مردمي شدند كه مورد ظلم آنها واقع شده بودند امروز آه خانواده هاي شهدا منافقين را گرفته و روزهاي بدبختي و فلاكت منافقين تازه شروع شده است.
هم اكنون بي اطلاعي از دنياي خارج، دوري از هرگونه رابطه انساني و عاطفي، دخالت در همه ابعاد حتي جزئي ترين بخش هاي زندگي افراد، اطاعت كوركورانه و كشته شدن خلاصه آن چيزي است كه در اين فرقه تروريستي سراسر فريب به وقوع پيوسته است.
گزارش:فرهاد شرف پور
اجتمام(۵)**۷۰۲۹/۱۶۴۷
