ياد بگيريم كه جلساتي داشته باشيم، فقط براي شنيدن كلام‏الله. جلسه زياد هست، ليكن احتياج هست در ميان مردم ما- كه قلباً علاقه‏مند به قرآنند- جلساتي باشد، فقط براي شنيدن؛ غير از جلسه‏اي كه در آن، جوان ما، نوآموز ما، روخواني قرآن را فرامي‏گيرد يا تجويد را ياد مي‏گيرد يا قرائات مختلف را تعليم مي‏بيند؛ خواننده قرآن، تالي قرآن بيايد بنشيند و همين‏طور كه ما پاي يك منبر جمع مي‏شويم، پاي يك مداحي جمع مي‏شويم و به آن گوش مي‏دهيم، پاي تلاوت قرآن جمع بشويم و به آن گوش بدهيم و از آن بهره ببريم.
همه اين حرف هاي ما، استدلال ها و برهان ها و خطابه‏ها و لفاظي‏ها و حرافي‏ها و شعرها و نثرهاي ما- اگر درست باشند- فروعند.
اصل، كلام خداست؛ وحي الهي است. اين الفاظ پاكيزه و مقدسي است كه از غيب بر قلب مقدس پيغمبر نازل شد و پيغمبر اين‏ها را در اختيار ما گذاشت و خدا را شكر مي‏كنيم كه قرآن ما دست‏نخورده باقي ماند و تا امروز تحريف‏نشده باقي ماند؛ از اين استفاده كنيم.
جوان ها هم اگر معناي قرآن را- چون با عربي آشنا نيستند- نمي‏دانند، از اين قرآن هاي با ترجمه كه امروز بحمداللَّه متنوع و متكثر و متعدد هم هست، ببرند، همين‏طور كه آن خواننده دارد قرآن را مي‏خواند؛ آيات را خط ببرند و ترجمه‏ها را نگاه كنند؛ استفاده كنند؛ بفهمند.
مستقيم از خود خدا بشنويد و كلام خدا را با دل هاي خودتان آشنا كنيد؛ دل ها را مانوس كنيد. ما در اين زمينه‏ها كمبود داريم. در آموزش و پرورش بايد تلاوت قرآن آن‏چنان به جوان ها تعليم داده بشود- و لو آيات برگزيده و انتخاب شده- كه جوان ما كه در كودكي اين آيات را فراگرفته، تا آخر عمر در همه‏ مواقع، اين آيات مثل يك تابلويي جلوي چشم او باشد؛ در مواقع مختلف از آن‏ها استفاده كند.
* از بيانات رهبر انقلاب در ديدار قاريان قرآن در ۱۲/ ۶/ ۱۳۸۷
فراهنگ(۲)**۱۰۰۳**