به گزارش گروه فضاي مجازي ايرنا،اين مطلب بخشي ازگزارشي با عنوان «پروژه نفي مطلق خدمات دولت، ماموريت غالب رسانه هاي كشور» است كه امروز چهارشنبه در پايگاه اطلاع رساني ۵۹۸ منتشر شده است.

متن كامل اين گزارش به شرح زير است:

در آخرين روز تير ماه احمدي نژاد در ديدار مسئولين نظام با رهبر معظم انقلاب، گزارشي از عملكرد ۸ ساله دولت ارائه كرد.
در اين گزارش كه به صورت پرسش و پاسخ تنظيم شده بود ريئس جمهور ۲۱ سوال را طرح و سپس با ارائه آمار و ارقام بانك مركزي و مركز ملي آمار ايران به اين سوالات پاسخ داد.
احمدي نژاد در ابتداي گزارش خود به جريان جنگ رسانه اي مخالفان دولت اشاره كرده و گفت: به موازات فشارهاي بي‌سابقه خارجي يك جريان سازمان يافته تبليغاتي اصرار داشته است كه وضع كشور را سياه و بحراني بنمايد و اصولاً خدمات را ناديده انگارد. حتي آمارهاي رسمي كشور را زير سوال ببرد. اين حجم از تبليغات منفي در تاريخ كشور بي سابقه است.
براي بررسي صحت اين ادعاي ريئس جمهور، بايد نگاهي به وضعيت رسانه ها در دولت هاي گذشته انداخت.
در دولت سازندگي و دوران رياست جمهوري هاشمي رفسنجاني، تقريبا هيچ صداي مخالفي از حلقوم مطبوعات كشور بيرون نمي آمد و اگر هم رسانه اي جسارت به خرج داده و پايش را بيش تر از گليمش دراز مي كرد!! به سرنوشت روزنامه جهان اسلام مبتلا شده و با توقيف و كارشكني دولت روبرو مي شد.
شايد به همين علت هم باشد كه اطلاعات زياد و دقيقي از وضعيت اقتصادي، فرهنگي و سياسي كشور در آن دوران در دست نيست.
در دوران اصلاحات و رياست جمهوري سيد محمد خاتمي، داستان كاملا متفاوت بود. دوران اصلاحات را مي توان دوران سونامي رسانه اي در كشور ناميد.
در اين دوران حجم زيادي از روزنامه و مجلات منتشر شد اما از آن جايي كه تقريبا همه اين رسانه ها وابسته به جريان اصلاح طلبي بودند و دغدغه اساسي آنها مدرنيزه كردن ايران و پالايش بنيانهاي انقلاب اسلامي بود.
نقد افكار و انديشه هاي امام خميني (ره) حمله به احزاب و جريانهاي سياسي مخالف اصلاح طلبي و زير سوال بردن مباني اعتقادي مردم ديگر فرصت و انگيزه اي براي بررسي عملكرد دولت باقي نمي گذاشت.
اگر چه باز هم در آن شرايط گاهي نيم نگاهي به عملكرد دولت انداخته مي شد و مشكلات اقتصادي آن صداي دوستان را هم در مي آورد. براي نمونه بهزاد نبوي كه يكي از پر سرو صدا ترين اصلاح طلبان بود، در همان دوره اول رياست جمهوري خاتمي گفت: ما قبل از دوم خرداد اعلام كرديم كه خاتمي مرد اقتصاد نيست.
با روي كار آمدن احمدي نژاد و پايان دوران اصلاحات، رودخانه رسانه در كشور جريان يافته بود ولي باز هم مانند گذشته بيشترين سهم را در خوراك خبري مردم رسانه هاي اصلاح طلب داشتند.
آنها كه دوران احمدي نژاد را يك بازگشت به عقب ايدئولوژيكي و يك شكست گفتماني تلقي كرده بودند سعي در تخريب دولت و شخص احمدي نژاد كردند تا بتوانند شرايط را براي حضور مجدد در عرصه قدرت سياسي آماده كنند.
ايجاد شبهه و ابهام در اذهام عمومي نسبت به عدم كفايت رييس دولت، جنجال آفريني و شانتاژ رسانه اي در برابر عملكردها و تصميمات دولت از برنامه هاي آنها بود. اگر چه خود احمدي نژاد نيز در برخي موارد با اشتباهات و حاشيه هايش خوراك خوبي را براي آنها مهيا مي كرد.
اما پروژه احمدي نژاد ستيزي در حقيقت جنگ سرد اصلاحات با جريان آرمانگراي انقلابي بود. كه هدف آن را مي توان دلسرد كردن مردم نسبت به گفتمان انقلاب اسلامي و ايجاد ميل دوباره به جريان اصلاح طلبي ارزيابي كرد.
سياه نمايي رسانه اي در دوران احمدي نژاد، با هدف فاصله گرفتن مردم از دولت اتفاق افتاد و اين در حالي بود كه مردم اقدامات مثبت و رو به جلوي دولت را حداقل در ۴ سال اول به طور كامل لمس مي كردند.
اما سال ۸۸ با آن حواث تلخش شروع تلخ تري بود براي مردمي كه بعد از يك فتنه داخلي، دور جديدي از فشار هاي اقتصادي را تجربه مي كردند. فشارهايي كه ريشه هاي متعددي داشت مانند بحران اقتصاد جهاني، نوسان روزانه شاخص هاي ارز و طلا (كه واكنشي به وضعيت نامطلوب اقتصاد جهاني بود)، تحريم هاي بسيار پيچيده و وسيع جهاني ( كه در طول انقلاب بي سابقه بود)، كار شكني برخي مسئولين در داخل ( كه باز ريشه در غرض ورزي هاي سياسي داشت) و برخي اشتباهات دولت كه امر بي سابقه اي نبود و در تمام ادوار انقلاب با آنها روبرو بوديم.
در اين برهه، لژنه رسانه اي اصلاح طلبي با گرفتن انگشت اتهام به سمت دولت و معرفي كردن آن به عنوان تنها مقصر شرايط موجود، شكاف بين دولت و ملت را ايجاد كرد. تا آنجا كه رييس جمهور دولت يازدهم با شعار هاي اقتصادي بر سر كار آمد و با وعده قفل گشايي از مشكلات اقتصادي كشور توانست آراء مردم را بدست آورد.
اين فشار هاي رسانه اي تا آخرين روز هاي دولت احمدي نژاد نيز ادامه دارد به طوري كه ظاهرا بي حيثيت كردن دولت و دروغگو جلوه دادن رئيس جمهور تبديل به يك عادت براي آنها شده كه ترك آن موجب مرضشان مي شود!
در گزارشي كه احمدي نژاد ارائه كرد ۲۱ سوال طرح و با آمار و ارقام رسمي كشور به آنها پاسخ داده شد. اما فرداي آن روز ، روزنامه هاي اصلاح طلب و بعضا اصولگرا! باز هم عادت خود را دنبال كردند و در آمار هاي دولت تشكيك كردند.
تيتر برخي از اين روزنامه ها اعتراض به آمار هاي احمدي نژاد و يا آمار هاي غير واقعي دولت بود كه مخاطب با ديدن آن در ابتداي امر باز هم به اين نتيجه مي رسيد كه دولت به دنبال عوام فريبي است. اما متن اين مقاله ها هيچ همخواني به تيتر آنها نداشت زيرا براي نمونه در مقال هاي كه روزنامه بهار به چاپ رسانده بود به صحبت يكي از نمايندگان مجلس اشاره شده بود كه در خواست بررسي پيرامون آمارهاي احمدي نژاد را كرده بود و گفته بود اگر اين آمار ها درست باشد بايد به احمدي نژاد جايزه داد.
در حالي كه در يك سال گذشته كالا ها افزايش قيمت داشته است ! همچنين تيتر اول اين روزنامه عبارت باطل شد بود كه ماجراي بدهي هاي دولت اختصاص داشت و به باطل شدن مصوبه مجمع بانك مركزي در مورد بدهي هاي دولت توسط مجلس اختصاص يافت.
اين تيتر و مقاله مربوطه پاسخي به ادعاي احمدي نژاد مبني بر تسويه كامل بدهي هاي دولت در گزارشش بود.
احمدي نژاد زماني اين ادعا را كرد كه هنوز ديوان عدالت اداري، مصوبات مجمع بانك مركزي را لغو نكرده و مجلس نيز آن طرح را ملغي اعلام نكرده بود. اگر چه اين اتفاق باعث شد تا احمدي نژاد در آخرين روزهاي دولتش به بررسي مجدد بدهي هاي دولت بپردازد اما اين گونه برخورد روزنامه هايي چون بهار، تاييدي است بر پروژه احمدي نژاد ستيزي آنها! زيرا به فرض هم كه رييس دولت در گزارش خود اشتباهاتي داشته باشد آيا اين منطبق با منش و اخلاق رسانه اي است كه همه آمار ها ناديده گرفته شود و زحمات دولت ديده نشود و خدماتش زير بار سياه نمايي ها له شود؟!
دولت احمدي نژاد تمام مي شود اما تمام اين تيتر ها و تمام اين آمار ها براي هميشه در تاريخ ثبت خواهد شد و آيندگان قضاوت خواهند كرد نسبت به آنچه در اين دوران اتفاق افتاد.
سيام(۱)**۱۰۵۸/۱۶۴۷