امام حسن مجتبي(ع)، دومين پيشواي شيعيان جهان در پانزدهم رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه پا به عرصه گيتي نهاد. او نخستين فرزند امام علي(ع) و حضرت زهرا(س) و نخستين نواده پيامبر اسلام است. رسول اكرم(ص) با شنيدن كلام وحي از جبرئيل، نام حسن را براي ايشان انتخاب كردند. كنيه امام، ابومحمد و به القابي چون سبط، سيد، زكي و مجتبي مشهور بودند.
رسول اكرم(ص) هماره امام حسن(ع) و امام حسين(ع) را با سيد جوانان اهل بهشت مورد خطاب قرار مي دادند.امام حسن مجتبي(ع) هفت ساله بود كه پيامبر اسلام(ص) جد بزرگوار خويش را از دست داد و پس از آن هماره از ولايت پدر گرامي خود دفاع مي كرد و در جنگ هاي جمل و صفين همراه ايشان بود.
پس از شهادت امام علي(ع) ايشان با توجه به مخالفت هاي معاويه و خيانت همراهان بعد از هفت ماه براي جلوگيري از تفرقه مجبور به پذيرش صلح شد.
امام مجتبي(ع) در مدت ۱۰ سال امامت خود، بدون داشتن هيچ گونه‌ امنيتي‌ و وجود محدوديت هاي مختلف از سوي معاويه هدايت مردم را برعهده داشت.
امام حسن(ع) سالها با صبر و بردباري با ارشاد مردم و هدايت آنها به راه حق و دفاع از دين اسلام، به مبارزه اي پنهان با خلافت بني اميه پرداخت و به دليل همين شكيبايي محبوب دلها و مايه اميد كساني شده بود كه وي را كريم اهل بيت مي خواندند.
سرانجام امام حسن مجتبي(ع) در بيست وهشتم صفر سال ۵۰ هجري قمري به تحريك معاويه و بدست همسر خود جعده، مسموم و به شهادت رسيد و قبرستان بقيع ميزبان پيكر مطهر اين امام بزرگوار شد.
امام حسن مجتبي(ع) از جود و بخشش خاصي برخوردار بود و از همان دوران كودكي كرامت و رسيدگي به ايتام را از پدر و جد بزرگوارش به ارث برده بود. چنانچه روايت است امام (ع) در طول زندگي سه مرتبه دارايي هاي خود را با فقرا و مستمندان تقسيم كرده است.
در ايران اسلامي نيمه ماه مبارك رمضان ميلاد امام حسن(ع) روز اكرام نامگذاري شده است تا به احترام نام اين كريم اهل بيت، موجي از بخشش، اكرام ايتام و مستمندان با الگو پذيري از سيره اخلاقي ايشان در جامعه بوجود آمد.
اين روز بهانه اي است تا بار ديگر با مرور احاديث بجا مانده از امام حسن مجتبي(ع) دستها و دلهاي خود را برروي همنوعان بگشاييم:
**آغاز نمودن به نيكي و بذل و بخشش، پيش از درخواست نمودن، از بزرگترين شرافتها و بزرگي هاست.
**هيچ بي نيازي بزرگتر از عقل و هيچ فقري مانند جهل و هيچ وحشتي سخت تر از خودپسندي و هيچ عيشي لذّت بخش تر از خوش اخلاقي نيست.
**نزد كسي مرو، مگر آن كه به بخشش او اميدوار، يا از قدرتش بيمناك، يا از دانشش بهره مند، يا به بركت و دعايش اميدوار باشي، يا آن كه بين تو و او پيوند خويشاوندي باشد.
**به خدا قسم من ترس از آن دارم كه عذاب گناهكاران از ما اهل بيت دو چندان گردد و اميد آن را دارم كه نيكوكار از ما اهل بيت نيز پاداشش دو برابر باشد.
**مكارم و فضائل اخلاق ۱۰ چيز است:راستگويي، راستگويي در وقت سختي و گرفتاري، بخشش به سائل، خوش خُلقي، پاداش در مقابل كارها و ابتكارات، پيوند با خويشان، حمايت از همسايه، حق شناسي درباره دوست و رفيق، ميهمان نوازي و در رأس همه اينها شرم و حياست.
**همانا بيناترين ديده ها آن است كه در طريق خير نفوذ كند و شنواترين گوشها آن است كه پند و اندرز را در خود فرا گيرد و از آن سود برد، سالم ترين دلها آن است كه از شبهه ها پاك باشد.
اطلاع **۱۴۹**۹۱۳۱