به نوشته اين روزنامه آمريكايي از زماني كه باراك اوباما، رييس جمهوري اين كشور در سال ۲۰۰۹ به رياست جمهوري رسيد؛ دولت او موضع سخت گيرانه اي در مورد ايران اتخاذ كرد؛ اما كنگره همواره راهي پيدا كرده بود تا حتي سخت گيرانه تر با ايران رفتار كند.
اما به نظر مي رسد اين روند به تدريج از اين هفته در حال تغيير است. اول اينكه ۱۳۱ تن از اعضاي مجلس نمايندگان آمريكا نامه اي را خطاب به دولت نوشته و در آن دولت را ترغيب كردند به دنبال ديپلماسي با ايران باشند. اين نامه با نام دو نفر از مهم ترين امضاكنندگان آن به نام هاي چارلي دنت، نماينده جمهوري خواه از ايالت پنسيلوانيا و ديويد پرايس نماينده دموكرات از ايالت كاليفرناي شمالي مشهور شده است.
آنها در اين نامه نوشته اند: باور داريم نيازمودن دكتر حسن روحاني رييس جمهوري منتخب ايران، مبني بر اينكه وي فرصتي واقعي براي پيشرفت به سوي دست يافتن به تعاملي معتبر و قابل اجراست يا خير، اشتباهي بزرگ خواهد بود.
اين نامه كه به امضاي ۱۳۱ تن از اعضاي كنگره رسيده است؛ اكثريت اعضاي كنگره را قطعا شامل نمي شود؛ اما مي تواند دستاوردي بزرگ باشد. آنهم در زماني كه يك نهاد به طور سنتي با رسيدن به ديپلماسي با ايران مخالف است. شوراي ملي ايرانيان آمريكايي تبار كه گروهي موافق تعامل است اين نامه را بي سابقه توصيف كرده است.
دومين مساله تحريم هاست. كنگره آمريكا معمولا هر سال تابستان لايحه اي به كاخ سفيد مي فرستد و در آن تحريم ها عليه ايران را تشديد مي كند؛ كاخ سفيد بايد تصميم بگيرد كه اين لايحه خوب است يا خير. اما اعضاي كنگره در اين تابستان سنت هر ساله را نقض كرده اند و بر اساس گزارش هاي فصلنامه كنگره، تحريم هاي سالانه كنگره در سال جاري فعلا مطرح نمي شود و دست كم تا ماه اكتبر (مهر/آبان) به تعويق افتاده است.
همانطوري كه اين فصلنامه گزارش مي دهد به تعويق افتادن لايحه تحريم ها فرصت ديپلماتيك خوبي براي ايران و آمريكا به دست مي دهد: روحاني در ماه اوت (مرداد/شهريور) رياست جمهوري خود را آغاز مي كند و دور بعدي مذاكرات هسته اي براي سپتامبر (شهريور/مهر) برنامه ريزي شده است.
يكي از مهم ترين موانع اين است كه ايران و امريكا تا چه ميزان مي توانند اهداف و منافع خود را به يكديگر نزديك كنند. اين منافع مختلف و گاه در تضاد با يكديگر تنها با مذاكرات طولاني و احتمال خيلي زياد مصالحه از سوي دو طرف حل مي شود.
براي كساني كه مي خواهند شاهد پايان چند دهه خصومت و روند ديپلماتيك مسالمت آميز باشند، به نظر مي رسد تغيير موضع كنگره در مورد ايران نشانه اي قابل توجه و گامي هر چند كوچك به سوي صلح باشد.
مترجمام**۹۱۵۷