انديشكده بروكينگر در تازه ترين مقاله خود تصريح كرد: دولت آمريكا بايد اكنون گزينه هاي در دسترس را آزمايش كند تا در آينده افسوس نخورد.
اين انديشكده آمريكايي افزوده است: دولت آمريكا بايد از تغييرات سياسي داخلي ايران بهره برداري كرده و به اين منظور رويكرد كنوني خود در قبال مذاكرات هسته اي با ايران را مورد بازنگري قرار دهد.
به گزارش ايرنا ، در اين مقاله با عنوان واشنگتن و هنر توافق هسته اي با ايران ، آمده است: در حالي كه مقامات آمريكايي با همتايان اروپايي ، روس و چيني خود به منظور بررسي گام هاي بعدي در مذاكرات هسته اي با ايران گرد هم مي آيند ، فرصت غيرمنتظره اي به لطف نشانه هاي ميانه روي سياسي در تهران، در تلاش بيش از يك دهه اي براي حل وفصل مساله هسته اي ايران پديدار شده است .
پيروزي روحاني در انتخابات رياست جمهوري ايران از هم اكنون در حال تغيير بحث ها درباره راهبردهاي محدودسازي برنامه هسته اي ايران است كه اين امر از يك سو انتظاراتي براي ابتكارهاي جديدي از سوي آمريكا ايجاد كرده و از سوي ديگر موجب اختلافاتي در ائتلاف ضد ايراني شده است.
هر چند اين موضوع همچنان بطور نسبي يك عامل فرعي و كوچك است اما اين گمانه زني ها درباره راهبرد گروه ۱+۵ دقيقا آن چيزي است كه برخي را در واشنگتن و ساير پايتخت هاي جهان نسبت به پيروزي روحاني هراسان و سراسيمه مي كند.
در اين حال روحاني كه نسبت به اتهام هاي تندروها مبني بر سازشكاري او حساس است ، متعهد شده كه يكي از درخواست هاي اصلي مذكور در قطعنامه هاي شوراي امنيت سازمان ملل يعني تعليق غني سازي اورانيوم را قاطعانه رد كند.
با اين وجود ، رسانه ها و بسياري از تحليلگران و حتي چندين تن از مقامات ارشد سابق آمريكا آشكارا خواستار اتخاذ يك رويكرد نوگرايانه آمريكا در مذاكرات شده اند؛ رويكردي كه متضمن كاهش تحريم ها براي كمك به اقتصاد ايران باشد .
اين در حالي است كه مقامات آمريكايي دستكم بطور علني درخواست ها براي انعطاف پذيري را رد كرده و تاكيد كرده اند كه ائتلاف بين المللي پيش از اين پيشنهادي منطقي براي بررسي در اختيار ايران قرار داده و اكنون توپ در زمين ايران است.
اين سرسختي قابل درك است و تلطيف موضع در اين زمان بر اساس تغيير مسئولان و نه تغيير سياست در ايران ممكن است اين برداشت ها را تقويت كند كه خواست آمريكا براي توافق سنگين تر از آمادگي تهران براي مذاكره و چانه زني است و اين امر مي تواند اهرم هايي را كه جامعه بين المللي تا كنون به دست آورده است از بين ببرد.
بعلاوه ، از آنجا كه خاطره گام هاي اشتباه گذشته در مورد ايران ذهن هر دولتي را در آمريكا به خود مشغول مي كند ، مقامات دولت اوباما در وارد شدن به مسير ملاطفت با ميانه رو ها در تهران مردد هستند.
با اين وجود ، اينكه آمريكا حتي از بررسي تنظيم و اصلاح رويكرد خود به مذاكرات به منظور تلاش براي بهره برداري از تغييرات غير قابل كتمان در فضاي سياسي ايران نيز خودداري كند، نوعي رفع تكليف و شانه خالي كردن از وظيفه است.
حسي مشابه به اين در دولت بوش موجب شد كه از پيوستن يا حتي تائيد مذاكرات اوليه اروپايي ها با تهران بر سر برنامه هسته اي خودداري كند و در اين فرايند بهترين فرصت را براي متقاعد كردن ايران به وارد نشدن به برنامه غني سازي در مقياس صنعتي از دست داد. تلاش براي رسيدن به بهترين توافق با ايران بطور مكرر منجر به از دست رفتن فرصت شده است.
با توجه به دورنماي تغيير مذاكره كنندگان هسته اي ايران ، تلاش نكردن براي حداكثر استفاده از فرصت از سر گيري مذاكرات هسته اي كه انتظار مي رود در ماه سپتامبر (شهريور - مهر) باشد ، به شدت احمقانه خواهد بود.
انديشكده آمريكايي بروكينگز در ادامه تاكيد مي كند: وقتي كشوري كه شما آن را تهديد قلمداد مي كنيد ، يك سونامي سياسي را تجربه مي كند منطقي است كه بحث هايي درباره چگونگي استفاده بهينه از اين گشايش انجام شود و در اين ارتباط نظرات و پيشنهادهاي رابرت آينهورن يكي از مقامات ارشد سابق دولت اوباما درباره بازبيني هاي منطقي در رويكرد كنوني آمريكا شايسته مطالعه دقيق است.
اين انديشكده آمريكايي افزوده است: آمريكا بايد اكنون گزينه هاي در دسترس را آزمايش كند بجاي اينكه در آينده افسوس آنها را بخورد. و اگر بهاي ميانه روي در ايران ، اندكي بي ثباتي و بلاتكليفي بيشتر در راهبرد آمريكا در قبال ايران باشد، اين مبادله بدي براي منافع آمريكا و امنيت بين المللي نيست.
اروپام ۱۰۷۸** ۱۵۷۵