«شكر خدا گودرزي» روز سه شنبه در گفت و گو با خبرنگار فرهنگي ايرنا گفت: سهم بالايي از توليدات آثار نمايشي در ايران در گرو حمايت هاي دولتي است و بر همين اساس هرگونه صحبت از برنامه ريزي و اجراي متمركز فعاليت هاي تئاتري در گرو كسب موافقت، همراهي و خواست مديران است.
وي ادامه داد: انحصار تئاتر در بدنه حمايتي دولت تنها مختص ايران نيست و اين هنر در اغلب كشوهاي جهان و صاحب نمايش از بخش هاي دولتي يارانه دريافت مي كنند؛ اما بايد اذعان داشت كه نحوه حمايت هاي دولتي از شيوه توليد آثار نمايشي در هر كشوري متفاوت است.
كارگردان نمايش «بهرام چوبينه» به داشته هاي غني نمايشي و آييني در فرهنگ ايران اشاره كرد و گفت: سال ها است كه بحث تحقق تئاتر ملي در كشور مطرح است اما در واقع براي رسيدن به اينگونه تئاتري كمترين خواست و اراده در ميان هنرمندان، پژوهشگران و منتقدان امور نمايش ديده نمي شود.
وي خاطرنشان كرد: به عنوان مثال بحث توسعه تماشاخانه سنگلج به عنوان تنها سالن اجراي نمايش هاي ايراني كه مدت هاست مطرح است و يا بحث راه اندازي موزه تئاتر و نظايري از اين دست تنها در حد حرف باقي مانده است و با وجود اراده در بين هنرمندان و نامه نگاري هاي اداري و قول مساعد مسوولان هنوز هيچكدام از اين اقدامات جامه عمل به خود نپوشيده است.
گودرزي دنياي آيين ها، خرده روايت ها، داستان ها، افسانه ها و اساطير ايراني را اقيانوس ژرفي براي اقتباس آثار نمايشي و يا الهام جهت توليد گونه هاي مختلف هنر از سينما گرفته تا ادبيات دانست و تصريح كرد اگر خواستار تحقق تئاتر ملي به معناي واقعي آن هستيم در گام نخست بايد بر توليد مستمر و اجراي آيين هاي نمايشي اصرار بورزيم.
وي در ادامه افزود: بعد از شكل گيري جريان مستمر توليد و اجراي عمومي آثار نمايشي، لازم است جاده ترسيم شده پيش رو را با جديت، كار كارشناسانه و متكي بر برنامه ريزي بلند مدت طي كرد تا بتوانيم در آينده بر قله هاي تئاتر ملي كشور خود با افتخار تكيه بزنيم.
فراهنگ(۴)****۱۵۸۸۹۲۶۶
