به گزارش روز يكشنبه گروه اخبار علمي ايرنا از پايگاه خبري فيگارو، براساس گزارش سازمان بهداشت جهاني، ميزان نمك مصرفي هر فرد نبايد از دو ميلي گرم در روز تجاوز كند و با توجه به نمك موجود در مواد غذايي صنعتي، نان، گوشت و پنير، مصرف به اين ميزان غيرممكن به نظر مي رسد.
درواقع دو نوع نمك وجود دارد. سنگ نمك كه از معادن استخراج مي شود و نمك دريايي كه از باتلاق هاي نمك موجود در اقيانوس برداشت مي شود. اين دو نمك تفاوت هاي اساسي با هم دارند. سنگ نمك محصولي صنعتي است كه با عمليات رقيق سازي و گرمادهي توليد مي شود و كاملا بهداشتي است، در حالي كه نمك دريايي كه توسط صنعتگران توليد مي شود آلودگي هاي دريا، جلبك، و سخت پوستان دريايي را همراه خود دارد.اين نمك بعد از برداشت توسط خورشيد و باد تبخير مي شود.
مطالعات اخير دانشمندان نشان مي دهد كه نمك دريايي دست كم از ۵۸ تركيب فرّارتشكيل شده است. يكي از اين تركيب ها كاروتنوئيدها هستند كه در سركه،روغن زيتون، و گوجه فرنگي يافت مي شوند. اين نمك كه از بلورهايي كه سطح باتلاق هاي نمك اقيانوس را تشكيل مي دهند ساخته شده است، مزه ي قوي تري نسبت به سنگ نمك دارد.
علاوه بر ناخالصي، ميزان يد نمك دريايي بسيار كم و در حدي است كه نياز روزانه بدن به يد را تامين نمي‌كند. هر چند نمك دريا حاوي مواد معدني از جمله فلوئور و پتاسيم است اما با توجه به اين كه در مصرف مقادير زياد آن، اين املاح تامين مي‌شوند، اين ويژگي نمك دريا بسيار كم اهميت بوده و ارزش كاربري ندارد.
نتايج تحقيقاتي كه در شماره ماه اوت مجله فود كنترل به چاپ رسيده نشان مي دهد تعيين منشا جغرافيايي نمك دريايي با استفاده از دي ان اي باكتريايي امكان پذير است.
علمي(۶)**م.پ**۱۵۹۹