وحيد شَقاقي افضلي روز يكشنبه در گفت و گو با خبرنگار ايرنا افزود: پس از بازديدهاي متعدد از جنگلهاي شمشاد و شناسايي عامل و گستره بيماري، تصميم بر اين شد كه بذر اين گونه را از مناطق مختلف جمعآوري و ضد عفوني كرده و در سردخانه نگهداري شوند.
وي با بيان اين كه اين كار با همكاري مركز بذر انجام ميشود، ادامه داد: با توجه به اينكه بذر شمشاد تا چند سال قدرت جوانه زدن دارد، در صورت نياز ميتوانيم در سالهاي آينده از آن استفاده كنيم.
اين كارشناس ارشد جنگل گفت: همچنين با مشاركت موسسه تحقيقات جنگلها و مراتع كشور، بعضي از اندامهاي گياهي شمشاد از جمله جوانه را از پايههاي مقاوم جمعآوري و به صورت بانك ژن نگهداري ميكنيم.
وي افزود: اميد ما اين است كه خود شمشاد بتواند در برابر اين بيماري مقاومت كند، ولي اگر به طور كامل از بين رفت، بذر آن را براي تكثير مجدد در اختيار داريم.
شقاقي افضلي گفت: جنگل، مانند زمين كشاورزي نيست كه بتوان آن را سمپاشي كرد زيرا اين كار باعث نابودي بسياري از جان داران مفيد آن ميشود و چرخه طبيعي اكوسيستم جنگل را بر هم ميزند.
وي اضافه كرد: روشهاي ديگري مانند قطع شاخههاي آلوده به بيماري و استفاده از شعله افكن هم فقط در مساحتهاي كوچك امكانپذير است.
اين كارشناس جنگل در باره آخرين وضعيت گسترش بيماري سوختگي شمشاد نيز گفت: اين بيماري در نيمه غربي جنگلهاي هيركاني از جلگه تا ارتفاع يك هزار و يكصد متر از سطح دريا ديده شده و بالاتر از آن نرفته است، زيرا قارچي كه عامل بيماري است به كمينه دماي ۱۲ درجه سانتيگراد و كمينه رطوبت نسبي ۵۰ درصد نياز دارد.
وي افزود: با اين حال ممكن است با افزايش دما، شمشادهاي مناطق مرتفع نيز به اين بيماري مبتلا شوند و براي قضاوت هنوز زود است.
شقاقي افضلي گفت: بيماري سوختگي بر روي نهالها بيشتر ديده ميشود و آنها را خشك ميكند ولي درختان، هم اكنون در حال مقاومت در برابر آن هستند و بايد منتظر بود تا معلوم شود ميزان مقامت درختان شمشاد تا چه حدي است.
بيماري سوختگي شمشاد (blight Boxwood) در ايران نخستين بار در سال ۱۳۸۹ در جنگلهاي آستارا و تالش ديده شد و هم اكنون تا پارك جنگلي سيسنگان گسترش يافته و به سمت شرق جنگلهاي شمال در حال پيشروي است.
اين بيماري سبب چروكيدگي و ايجاد لكههاي قهوهاي در برگ گياه و مرگ پرشتاب و گسترده بافتها در بخش عمده يا همه قسمتهاي هوايي گياه ميشود.
شمشاد خزري با نام علمي Buxus hyrcana Pojark درختي هميشه سبز و بومي در جنگلهاي هيركاني در شمال ايران است كه در فهرست گونههاي گياهي در خطر انقراض اتحاديه? بينالمللي حفظ طبيعت (IUCN) قرار دارد. ك/۳
۷۵۱۷/۶۲۱/۱۶۵۴/۵۰۸
