مقام شهادت اوج بندگي و سير و سلوك در عالم معني است و ما خاكيان محجوب چه مي دانيم كه اين ارتزاق عند رب الشهدا چه است؟ امام خميني(ره)
هرازگاهي چند از آناني بنويسيم كه عشق را در مسير رسيدن به معبود يافتند و اين راه را به سبكي بال پرندگان طي كردند. آنان كه روشني انديشه پاك شان در دل تاريكي هاي زمان، مسير هدايت و سخن شان پاسخ همه سوالات بي جواب است. دفتر پژوهش و بررسي هاي خبري به منظور پاسداشت مقام شهيد با ارائه سلسله گزارشهاي يادنامه سخن عشق همراه مي شود با عاشقان حقيقي كه معرفت الهي را به حق درك كردند.
و امروز همراه با شهيد مهدي عاصي تهراني
مهدي عاصي تهراني در سال ۱۳۳۲ هجري خورشيدي در شهرستان ري و در جوار حرم حضرت عبدالعظيم (ع) در خانواده اي مذهبي ديده به جهان گشود. وي دوران تحصيل خويش را در زادگاهش سپري كرد و در موج اعتراض هاي ملت ايران عليه رژيم ستمشاهي به آنها پيوست.
با پيروزي شكوهمند انقلاب اسلامي در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ و صدور فرمان امام مبني بر لزوم كمك رساني به روستاها و مناطق فقيرنشين، مهدي به عنوان جهادگري سخت كوش كار سازندگي و خدمت رساني به مستضعفان را شروع كرد.
با آغاز جنگ تحميلي در شهريور ۱۳۵۹ او ضمن مشاركت در سازندگي روستاها، براي رفع نياز و پشتيباني جبهه هاي جنگ حضوري فعال داشت. هداياي مردمي را به جبهه ها منتقل مي كرد و با ترغيب و تشويق جوانان نسبت به حضور در ميدان هاي نبرد، به جذب و سازماندهي نيروهاي مردمي همت مي گماشت.
مهدي عاصي تهراني با شركت در عمليات هاي مختلف، مسووليت هاي مهمي را عهده دار مي شد. وي در ايامي كه حضورش درجبهه ضروري نبود با تمام همت در پشت جبهه به ايفاي نقش مي پرداخت.
با افزايش تحركات دشمن در خليج فارس در سال ۱۳۶۴ به جهت تقويت بنيه دفاعي كشور، قرارگاه نوح نبي(ع) مجددا فعال شد و با توجه به توان مديريتي و فرماندهي شهيد تهراني، مسووليت اين قرارگاه در بندرعباس را به وي واگذار كردند.
وي در اين ماموريت خوش درخشيد و با فراهم آوردن امكانات دفاعي، اقتدار جمهوري اسلامي را در پهنه خليج فارس به نمايش گذاشت.
اواخر خرداد ۱۳۶۵ به علت در پيش بودن عمليات كربلاي۱ شهيد تهراني كه به عنوان فرمانده پشتيباني جنگ، در جهاد سازندگي استان تهران ايفاي نقش مي كرد، يك هفته قبل از آغاز عمليات به جبهه هاي حق عليه باطل بازگشت و به جمع سرشار از معنويت سنگرسازان بي سنگر جهاد وارد شد.
او كه بارها و بارها تا مرز شهادت پيش رفته بود اين بار بايد در مصافي دشوارتر انجام وظيفه مي كرد. سردار بي ادعا حاج مهدي عاصي تهراني در نبرد بولدزرها و تانك ها در دشت مهران هدايت اكيپ هاي مهندسي رزمي را به عهده گرفت.
سرانجام در ۱۰ تير ۱۳۶۵ هنگامي كه اين سنگر ساز بي سنگر با لب تشنه و با ذكر يااباالفضل العباس در گرماي طاقت فرساي مهران و در زير آتش مستقيم تانك هاي دشمن بعثي، جان پناه براي رزمندگان اسلام احداث مي كرد، مورد اصابت تركش گلوله مستقيم تانك هاي بعثيان قرار گرفت و مظلومانه به شهادت رسيد.
در پايان مروري داريم بر گل واژه هاي اين شهيد گرانقدر كه بر صفحات سرخ وصيتنامه اش نقش بسته است:
خدايا تو خود مي داني كه دلم مي خواست كه در راه رضاي تو قدم بردارم كه در قالب اوقات برنداشتم، به خاطر اينكه نمي دانستم و باز عمل مي كردم، به اين دليل بود كه تو را نشناختم و نمي ديدم...خدايا هنوز هم نمي دانم اين خودم هستم كه اين جريده را مي نويسم يا نفس سركش و جاه طلب من است.
اي عزيز! اي ستار! اي غفار، با اين عقل و چشم ناقصم ذره اي از كرم و لطف و ستاريت تو را حداقل در خودم مي بينم كه من چه بوده ام و تو مرا چگونه نشان دادي، من چه كردم و تو پنهان كردي، من چه راهي را مي رفتم و تو نگذاشتي و بخشيدي و هدايت كردي... شكر خداوند كه اين سعادت را نصيب من كرد كه در اين راه كه همانا راه انبيا و اوليا خاص خداوند است قدم برداشته و رهرو آنها باشم.
اطلاع**۲۰۵۹**۱۷۱۷