برخي بيماري ها در انسان هست كه اگر مثلا شما به من بگوييد “تو دچار اين بيماري هستي”، عصباني ميشوم و بدم ميآيد اما به خودمان كه مراجعه ميكنيم، ميبينيم بله، ما متاسفانه از اين بيماري ها داريم.
سرهركسي را انسان كلاه بگذارد، ازهركس كه پنهان كند، با خودش كه ديگر نميتواند! پس بهترين كسي كه ميتواند بيماري ما را تشخيص دهد، خودمان هستيم. بياوريد روي كاغذ! بنويسيد حسد، بنويسيد بخل، بنويسد بدخواهي براي ديگران، بنويسيد تنبلي در كار، بنويسد روح بدبيني به نيكان و صالحان، بنويسيد بياعتنايي به وظايف، بنويسيد علاقه به خود.
اگر بيماري هاي ما اين هاست؛ اين ها را روي كاغذ بياوريم. ماه رمضان فرصتي است كه يكي يكي اين بيماري ها را، تا آنجايي كه بشود، برطرف كنيم. اگر برطرف نكنيم، اين بيماري ها مهلك خواهد شد، هلاك معنوي و واقعي. هلاك جسمي كه چيزي نيست!
اگر بيماري مهلكي در ما باشد يا احتمالش را بدهند، چقدر دستپاچه ميشويم؟ شب خوابمان نميبرد. بهترين دكترها را پيدا ميكنيم، ميگوييم نكند اين غدهاي كه در بدن من است، در دست من است، زير پوست من است، سرطان باشد!
از تصورش كلي وحشت ميكنيم. آخرش چه؟ آخرش مردن است. حالا نشد، يك سال ديگر است، دو سال ديگر است، ده سال ديگر است. به قول نظامي گنجوي: “اگر صد سال ماني ور يكي روز- ببايد رفت از اين كاخ دل افروز” ماندني كه نيستيم. چند صباحي، كمي اينور، كمي آنور، تمام خواهد شد.
هلاكت جسماني اين است و اينقدر از آن ميترسيم. هلاكت معنوي، يعني براي ابد دچار خذلان و عذاب الهي شدن. يعني در زندگي جاودان ابدي، از همه نعمت ها و لذت ها و چشم روشني هايي كه خداوند براي من و شما معين و مقرر كرده محروم ماندن.
انسان به قيامت نگاه كند و ببيند خداي متعال به بعضي از بندگانش براي برخي كارها و مجاهداتي كه در اين دنيا داشتهاند، مقامات عالي ميدهد، آنها را به بهشت ميبرد، از عذاب دورشان ميدارد و از عقبات قيامت نجاتشان ميدهد و ما به خاطر تنبلي، بهخاطر نرسيدن به خود و به خاطر يك لحظه غفلت، از همه آنها محروم ماندهايم!
آن وقت است كه حسرت گريبان انسان را ميگيرد “و انذرهم يوم الحسره اذ قضي الامر” (آنان را از روز حسرت بترسان، در آن هنگام كه همه چيز پايان مييابد. سوره مريم، آيه ۳۹) كار هم ديگر از كار گذشته است و حسرت هم فايدهاي ندارد. اين، هلاكت معنوي است.
برادران و خواهران! اگر به خودمان نرسيم، بدبختي است، روسياهي است، محروميت است، از چشم خدا افتادن است، از مقامات معنوي دور ماندن و از نعيم ابدي الهي، تهيدست ماندن است.
پس بايد به خودمان برسيم. ماه رمضان فرصت خوبي است.كتاب هاي اخلاق هم خوشبختانه دراختيار هست لكن آن چيزي كه آدم از مجموع ميفهمد و آنچه مهم است، اين است كه انسان بتواند هوا و هوس خود را كنترل و مهار كند.
* از بيانات رهبر انقلاب در اول ماه مبارك رمضان (چهارم اسفند ۱۳۷۱)
فراهنگ(۲)**۱۰۰۳**
