به گزارش ايرنا، حجت الاسلام و المسلمين محمد قطبي شامگاه دوشنبه در همايش گراميداشت روز صائب در آرامگاه اين شاعر اظهار كرد: نبايد شعر صائب را در حد يك كتاب خلاصه كرد بلكه بايد آنرا در متن زندگي مردم پياده كرد.
وي با اشاره به جايگاه شعر در هويت بخشي به زندگي مردم گفت: شعر زماني هويت پيدا مي كند كه در متن زندگي مردم راه يابد.
حجت الاسلام قطبي افزود: ما همواره افتخار مي كنيم كه چند شاعر و چند كتاب شعر داريم ولي محاسبه نمي كنيم شعر چه اندازه در متن زندگي مردم حضور دارد.
وي تاكيد كرد: هرچه شعر در متن زندگي مردم بيشتر حضور داشته باشد، شاعر نيز قدرت بيشتري براي خلق اشعار جديد پيدا خواهد كرد.
مدير كل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان اصفهان گفت: شعر مي تواند واژه هايي خلق كند كه در محاورات روزمره كاربرد داشته باشد و از ورود واژه هاي نامانوس جلوگيري كند.
قطبي با اشاره به نامگذاري دهم تيرماه در تقويم كشور به نام روز صائب، اظهار كرد: هر ساله در اين روز با حضور شعرا مراسمي در مزار صائب در اصفهان برگزار خواهد شد.
همچنين در ادامه اين مراسم خسرو احتشامي شاعر و استاد دانشگاه اصفهان خواستار بازسازي مقبره صائب تبريزي شد و گفت: اين مكان ظرفيت تبديل به مكان توريستي را دارد .
وي اظهار كرد: آرامگاه صائب تبريزي با بازسازي و تغيير مي تواند همانند آرامگاه سعدي و حافظ مكاني براي حضور گردشگران شود.
نويسنده كتاب« سرگذشت تغزل در تاريخ ادبيات ايران» اظهار كرد: پس از حافظ، مولانا و سعدي بي شك صائب چهارمين شاعر توانمند كشور است كه در زمينه غزل اشعاري عميق سروده است.
اين محقق و شاعر اصفهاني اظهار كرد: صائب، شاعر دوستدار خاندان عصمت و طهارت، توانمند و داراي اشعار اخلاقي است و در قصيده سرايي پيرو كمال اسماعيل است.
استاد دانشگاه اصفهان پيشنهاد داد كه روزهايي براي برخي شعرا چون كمال اسماعيل و پدرش جمال نيز در تقويم رسمي كشور به ثبت برسد.
ميرزا محمدعلي صائب تبريزي اگرچه اجداد او اهل تبريز بودهاند اما خود او در اصفهان بدنيا آمد و خانواده صائب جزو هزار خانواري بودند كه به دستور شاه عباس اول صفوي از تبريز كوچ كرده و در محله عباسآباد اصفهان ساكن شدند.
صائب در سال ۱۰۳۴ هجري قمري از اصفهان عازم هندوستان شد و بعد به هرات و كابل رفت، حكمران كابل، خواجه احسنالله مشهور به ظفرخان، كه خود شاعر و اديب بود، مقدم صائب را گرامي داشت. ظفرخان پس از مدتي به خاطر جلوس شاه جهان، عازم دكن شد و صائب را نيز با خود همراه بود.
در سال ۱۰۴۲هجري قمري صائب به ايران بازگشت و در اصفهان اقامت گزيد و شاه عباس دوم صفوي به او مقام ملكالشعرايي داد.
صائب ۸۰ سال زندگي كرد و در اصفهان ديده از جهان فروبست.
صائب تبريزي شاعري كثيرالشعر بود، تعداد اشعار صائب را از ۶۰ هزار تا ۱۲۰ هزار بيت گفتهاند. آثار صائب جز سه چهار هزار بيت قصيده و يك مثنوي كوتاه و ناقص به نام قندهارنامه و دو سه قطعه، همگي غزل است.
وي ۱۷ غزل به تركي آذربايجاني نيز دارد.
۷۱۳۴/پ/۱۰۴۲
