تقريبا همه نظام هاي حكومتي در جهان سعي دارند تا از دخالت نظاميان در قدرت و حاكميت بكاهند و تا حد امكان از آنها تنها به عنوان مجري دستورات و تامين كننده امنيت كشور استفاده كنند. به همين دليل است كه به طور كلي حكومت هاي نظامي و ژنرال هاي حاكم از نظر داخلي و بين المللي از مشروعيت لازم برخوردار نيستند. آنها نمي توانند روابط خوب و پايداري را در عرصه بين المللي با همه كشورها داشته باشند. در عرصه داخلي نيز فقدان مشروعيت آنان كاملا محسوس است، از اين رو ديكتاتوري هاي نظامي سعي دارند تا با حربه توان نظامي، سخت گيري هاي اجتماعي، پليسي كردن جامعه و حتي نمايش آشكار اين سخت گيري ها و سركوب گري ها در جامعه، خود را مشروع و يكه تاز حكومت بر جامعه القا كنند. از اين رو ديكتاتورهاي نظامي تلاش مي كنند براي پوشاندن عدم مشروعيت مردمي خود به قدرت هاي خارجي نزديك شوند و در اين مسير ناچار به تبعيت از اوامر آنها و توافقاتي ننگين براي حفظ قدرت خود مي شوند.
در اين بخش از سلسله مطالب بررسي پيامدهاي روي كار آمدن نظاميان، به زندگي و حكومت ملك حسين بن طلال نظامي اردني مي پردازيم؛ كسي كه مناطق تحت سيطره اردن را تقديم رژيم صهيونيستي كرد و سال ها حقوق بگير دستگاه هاي اطلاعاتي بيگانگان، به جاي خدمت به مردم ستمديده كشورش شد.
ملك حسين بن طلال در ۱۴ نوامبر سال ۱۹۳۶ در امان متولد شد و در ۷ فوريه ۱۹۹۹ از دنيا رفت. وي از سال ۱۹۵۲ تا سال ۱۹۹۹ به مدت ۴۷ سال پادشاه اردن بود.
دوره ابتدايي را در امان به پايان رساند و به دانشكده ويكتوريا در اسكندريه مصر ملحق شد و سپس به مدرسه سندهرست در انگليس رفت و آموزش هاي نظامي را در آكادميك نظامي پادشاهي انگليس فرا گرفت.
بعد از ترور ملك عبدالله، پدر ملك حسين توسط مصطفي شكري عشي، فرزند او اميرطلال زمام امور را به عهده گرفت، اما پارلمان اردن به دليل بيماري رواني اش او را مجبور به كناره گيري كرد. بعد از اين جريان، ملك حسين در آگوست سال ۱۳۵۲ در سن ۱۷ سالگي به عنوان پادشاه اردن انتخاب شد. از آنجا كه شرط سني قانوني براي پادشاهي را نداشت، شوراي قيموميت بر تاج و تخت شكل گرفت تا اينكه در تاريخ ۲ مي سال ۱۹۵۳ رسما تاج گذاري كرد.
ملك حسين بن طلال با شاهزاده دينا عبدالحميد ازدواج كرد و ثمره اين ازدواج شاهزاده عاليه بود. سپس با شاهزاده منا گاردنرز كه فرزند يكي از افسران انگليسي بود، ازدواج كرد كه نتيجه اين ازدواج امير عبدالله پادشاه فعلي اردن، امير فيصل ، شاهزاده عايشه وشاهزاده زين بود. براي بار سوم با علياء طوقان ازدواج كرد كه علي و هيا فرزندان همسر سوم او بودند. چهارمين ازدواج او هم با ملكه نور بود و اين ازدواج تولد حمزه، هاشم، رايه و ايمان را در پي داشت.
اردن در سال ۱۹۹۱ در كنفرانس صلح مادريد كه باعث به جريان افتادن مذاكرات چند جانبه شد، شركت كرد. دو طرف اردني واسراييلي در سال ۱۹۹۴ معاهده صلح موسوم به وادي عربه را به امضا رساندند. در اين معاهده اردن، رژيم صهيونيستي را به رسميت شناخت و بين دو طرف روابط اقتصادي، امنيتي و سياسي برقرار شد.
در سندي كه در تاريخ ۱۸ /۳/۲۰۰۷ در روزنامه عبري زبان هاآرتص به چاپ رسيده، از نظام اردن به عنوان ذخيره راهبردي اسراييل نام برده شده است. ژنرال افرايم سنيه فرمانده ارتش اسراييل در غزه، روز ۱۳/ ۸/۲۰۱۰ در روزنامه هارتس مي نويسد: هزاران اسراييلي در زندگي خود وامدار دستگاه اطلاعاتي اردن هستند.
هنوز مردم جهان عرب به ياد دارند كه مستر پيف چه كسي است. در اسناد دستگاه اطلاعات مركزي آمريكا از حسين بن طلال با نام مستعار مستر پيف ياد مي شود. پادشاه اردن به مدت ۲۰ سال ماهانه يك ميليون دلار از واشنگتن دريافت مي كرد و وظيفه جاسوسي دستگاه اطلاعاتي آمريكا را بر عهده داشت.
مستر پيف، اسم رمزي است كه همه اسناد سري دستگاه اطلاعاتي مركزي آمريكا از سال ۱۹۵۷ تا سال ۱۹۷۵ به كار مي بردند و از اين ژنرال اردني به عنوان بهترين مزدور دستگاه اطلاعات آمريكا در خاورميانه نام برده اند.
محمد حسنين هيكل روزنامه نگار مشهور مصري، رسوايي ملك حسين پادشاه اردن را در كتاب كلام في السياسه آورده و همه مصيبت هاي منطقه خاورميانه را به دليل فاش شدن اسرار امنيتي توسط او مي دانند.
هيكل مي گويد ملك حسين با وجود اينكه با جمال عبدالناصر رييس جمهور وقت مصر، قرار دفاعي مشترك امضا كرده بود ۱۶هواپيماي فانتوم جنگي اردن را چند روز قبل از جنگ اعراب با اسراييل به تركيه فرستاد تا مصري ها از اين هواپيماها عليه اسراييل استفاده نكنند. هيكل مي گويد به خاطر اين اقدام ژنرال اردني، ارتش اردن در جنگ مشاركت نكرد، عقب نشيني و كرانه باختري را به اسراييل تقديم كرد.
قتلعام چريكهاي سازمان آزاديبخش فلسطين و اخراج پناهندگان فلسطيني در سپتامبر ۱۹۷۰ معروف به سپتامبر سياه از حوادث مهم دوران فرمانروايي ملك حسين بود.
يكي از مهمترين مسايل اردن در دوران فرمانروايي شاه حسين تشكيل رژيم نامشروع اسراييل و درگيري كشورهاي عربي با آن بود. اردن كه بيشترين مرز مشترك را با رژيم صهيونيستي دارد، پس از جنگ ۱۹۴۸ با اعراب، بخش مهمي از فلسطين از جمله اراضي موسوم به كرانه باختري رود اردن و قدس شرقي را به تصرف خود درآورد، اما در سال ۱۹۶۷ در جنگ شش روزه اين نواحي را از دست داد و علاوه بر آن پذيراي صدها هزار آواره فلسطيني شد.
صهيونيست ها پس از اشغال كرانه باختري پاداش خوش خدمتي او در حراج كردن سرزمين خود و خيانت ديكتاتور نظامي اردن را با تحقيرآميزترين رفتار ها داد.
روزنامه معاريو رژيم صهيونيستي در شماره ۲۱ نوامبر ۲۰۱۰ نوشت: قصر ملك حسين بن طلال در محله بسخات زاييف شهر قدس كه روزگاري تحت سيطره پادشاهي اردن بود تبديل به مركز فساد و فحشا شده است.
اين قصر يادگار روزهايي بود كه مردم اردن با فقر دست و پنجه نرم مي كردند و ديكتاتور كه قصد داشت اين قصر مجلل را براي استقبال رسمي از ديپلمات هاي مهم جهان استفاده كند، پيش از اتمام ساخت، مناطق تحت سيطره اردن در كرانه باختري و قدس را از دست داد.
پژوهش**۹۲۷۸**۹۲۴۱
